Verhalen van Paul

Paul schrijft. Korte verhalen, lange verhalen, columns en binnenkort misschien ook wel een boek. Dit is een overzicht van een groeiend aantal verhalen van Paul.

Druppels, deel 2

← deel 1 De tweede druppel was alreeds, terwijl u nog zo druk Over de schoonmaak nadacht onderweg naar het geluk. Hoog uit de lucht was hij via een dor kastanjeblad, heel rustigjes gegleden naar het wachtend regenbad. Toen druppel nummer één, u weet wel, die van langs...
Druppels, deel 1

Druppels, deel 1

Twee druppels stortten in een maartse bui ter aarde neer. Dat is voor druppels vrij normaal dus schrik niet al te zeer als in een bui een druppel vurig het plaveisel kust, daar is ‘ie voor geboren, vallen is zijn levenslust. Die twee dus waar ik over sprak, die uit de hemel kwamen, daar sloeg er één van monter tegen ongewassen ramen. Die blijheid is gelegen in het zeer bekende feit dat druppels echt niets op hebben met huiselijke vlijt. Zij worden vrolijk als ze door de modder kunnen rollen en over gore ramen naar beneden kunnen hollen…

Verder lezen...
Landmark

Landmark

Er is gekozen. Mocht u hierdoor in de veronderstelling zijn dat u de datum op uw stempas verkeerd heeft gelezen dan kan ik u geruststellen, de Provinciale en de daaropvolgende Europese verkiezingen zullen allerminst geruisloos aan u voorbijgaan. De verkiezing waar ik het over heb, had generlei politiek belang. Er zijn dan ook geen kopstukken voor naar Ede afgereisd. Met deze verkiezing koos u voor een zes meter hoog stalen kunstwerk dat de luchtlanding uit ’44 verbeeldt. U verkoos de creatie van Karin Colen boven twee andere kunstwerken. Het werk moet in september, tijdens de viering van 75 jaar luchtlandingen op de Ginkelse Heide officieel onthuld gaan worden. We gaan het hier niet over hebben of het een mooi kunstwerk is. Mooi is een persoonlijk mening. Wat u iedere ochtend in de badkamerspiegel als mooi inschat kan degene die tegenover u in de trein zit totaal anders zien. Kunst heeft overigens niet de bedoeling simpelweg mooi te zijn. Kunst moet iets doen. Hoe meer discussie des te raker het werk. Het object is trouwens niet alleen een kunstwerk. Het is een landmark dat naast een historisch venster, een startpunt voor routes die leiden langs plekken uit de Tweede Wereldoorlog zal…

Verder lezen...
Spreeuwenmeeuw

Spreeuwenmeeuw

Een kleine spreeuw scheerde vol trots over ‘t strand van Callantsoog. Het viel alleen de meeuwen op dat er een spreeuwtje vloog.  Hij zeilde op de westenwind die over ’t water woei en raakte met zijn kleine vleugels danig in de knoei.  Die waren niet gemaakt voor stormen komend over zee, maar ‘t spreeuwenkleed was wat hij had, dus deed hij het ermee.  De meeuwen keken korzelig naar deze kleine spreeuw, maar korzelig is vrij normaal voor elke doorsnee meeuw.  Een zilvermeeuw gleed met hem mee en vroeg hem naar ’t gerucht,dat hij zich wilde voegen bij een heuse meeuwenvlucht. Dat kopt, kwetterde de spreeuw oprecht, ik hou zo van de kust,voor mij is deze kustlijn geen bevlieging maar een must. Ik voelde me als kuiken nooit echt helemaal een spreeuw, ik denk dat ik ben uitgebroed als een transgendermeeuw. De meeuw keek wat bedenkelijk, maar dat is vrij normaal,luchthartigheid dat vindt een meeuw nou eenmaal erg banaal. Dus jij denkt dat je met die veertjes op je spreeuwenkop,oprecht een heuse meeuw kunt zijn, nee sodemieter op. Je vleugels zijn daarvoor te slap en onderaan je poot,ontbreekt het je aan vliezen. Spreeuw die zee dat wordt je dood. De spreeuw streek op een strandpaal…

Verder lezen...
Elfstedenhommel

Elfstedenhommel

De hommel die gewekt was door een veel te vroege zon maakte een fraaie landing op de tuit van mijn bidon. Daar dronk hij gulzig van de druppel die er daar nog hing en groette me zeer hoffelijk voordat hij weer verderging.  Hij zei me toen hij opvloog dat hij niet begrijpen kon dat het pas februari was met deze warme zon. Het had hem bij het opstaan meer april of mei geleken, en had toen ongelovig in de almanak gekeken.  Daar las hij dat hij eigenlijk nog even slapen mocht:geen voorjaar nog, pas het seizoen van de Elfstedentocht. Toch was hij uitgevlogen omdat hij best nieuwsgierig wasnaar hoe het er dan uitzag met het ijs nog op de plas. Nu vloog hij zoemend rond mijn hoofd en leek me wat ontdaan. Misschien was hij toch beter naar zijn bed teruggegaan.Dan had hij kunnen slapen tot welzeker einde maart,en drómen van geschaats op een bevroren Bonkevaart.

Verder lezen...
Anne

Anne

Als freelancer in de sport kom ik op verschillende plekken. Afgelopen weekend gaf ik spinning op een van de sportcentra in Ede. En in die spinningklas zat iemand die ik sinds mijn pubertijd niet meer had gezien. De veertig jaar die tussen deze en onze laatste ontmoeting liggen hadden haar niet veranderd, ze leek nog net zo zelfbewust als toen. Toen, was de tweede helft van de jaren zeventig. Carter regeerde over het westen, Brezjnev over het oosten. Het ijzeren gordijn verdeelde het land van Willy Brandt. Het was de tijd van de tweede feministische golf, van kapingen en bloemkoolwijken. Van Agt lag overhoop met Den Uyl, prins Bernhard werd van zijn militaire onderscheidingstekens gestript en in Ede ontplofte een tankwagen met 3000 liter vloeibaar gas. Het was 1976. In dat jaar ging ik naar het voortgezet onderwijs. Ik was twaalf en begreep niets van de hormonale beerput waarin ik terecht was gekomen. Ik ging naar de mavo. De Minerva-mavo, de school waar mijn ouders mij haaks op de uitslag van de Cito-toets naartoe stuurden. Het gebouw is inmiddels verdwenen. Er staan appartementen op de plek waar ik vier jaar lang dag in dag uit naartoe moest. Met tegenzin, want…

Verder lezen...
Stuntduif

Stuntduif

Hij vliegt tegen het raam, al voor de derde keer vandaag. Hij doet dit vrijwel dagelijks, hij doet het blijkbaar graag.  Eerst zit hij op de tafel en kijk schattend naar de pui. Een voorbereiding hoor erbij, hij is dan ook niet lui.  Hij hipt daar vlot een paar keer rond, dat is zijn warming-up dat heeft hij ooit geleerd bij de duif-venster-botsing-club.  Hij haalt nog eens diep adem en die houdt hij even vast voordat hij ons weer op zo’n fraaie buiteling vergast.  Dan zet hij af, maar voor hij ‘t raam daadwerkelijk gaat raken.  Vliegt hij de tuin rond, om nog eens wat lekker vaart te maken.  En daar volgt dan het klapstuk want hij botst het liefst frontaal tegen het venster. Niet halfzacht, nee echt wel maximaal.  Dan valt hij onder luid applaus wat groggy naar de grond  en gaat met, als hij is hersteld, een centenbakkie rond. 

Verder lezen...
Leegte

Leegte

Kauwend op herinneringen uit een afgetakeld brein. Zoekend naar vergane liefde, moeizaam schuivend langs de pijn. Losgetrokken van het leven. Van de waardigheid ontdaan. Eenzaam dwalend naar een einde van een uitzichtloos bestaan. 

Verder lezen...
Herinnering aan Kien

Herinnering aan Kien

‘Dorpsstraat in Bennekom. Bron Historisch Museum Oud-Bennekom.’ De foto die ik op de facebookpagina van Oud-Bennekom bekijk, laat de Dorpsstraat begin 20ste eeuw zien. Het verkeer is te verwaarlozen. Van de drie rijwielen op de foto zijn er maar twee in gebruik. Eén van de fietsers zit op zijn rijwiel tegen een boom geleund. De andere fietser staat midden op de rails van de stoomtram die tussen 1882 tot 1968 door Bennekom liep. Ook de fotograaf lijkt aan de zichtlijn te zien, op de weg de staan. Dat kon toen nog, op straat staan zonder iemand te hinderen. Nergens een boze blik, niemand lijkt zich aan een ander te storen. Mensen hadden nog tijd. Tijd voor elkaar en tijd voor het nemen van een foto. Dat moest ook, want zo’n foto was niet snel gemaakt. Men moest stilstaan, want wie bewoog was op de foto een schim. De mensen die op de foto te zien zijn staan dan ook keurig stil. Ze poseren om te voorkomen dat ze onherkenbaar worden. En toch zijn ze, hoe onbeweeglijk ze ook stonden, inmiddels schimmen geworden. Hun leven ging voorbij. Ze werden door de tijd ingehaald. Er wordt niet of nauwelijks meer aan hen…

Verder lezen...
Samenwerking

Samenwerking

Mijn rechteroog voor u op links gaat vaak zijn eigen gang. Kijkt links nog door de keuken, draait mijn rechteroog allang de gang in naar de voordeur of kijkt in de kelderkast. Als links daarop dan arriveert gaat rechteroog alvast de voordeur uit de tuin in en kijkt wat voor weer het wordt. Qua samenwerking komen beide ogen best nog wat tekort. 

Verder lezen...
CV-ketels en eco-freaks

CV-ketels en eco-freaks

De ambtsketen rammelde toen de burgemeester nadenkend met zijn mobiel speelde. Hij had verdorie al in twee opeenvolgende columns over Tesla gesproken. Hij had de subsidie genoemd, de belastingvoordelen, maar nog steeds geen telefoontje van de importeur. Geen briefje van Musk. Zelfs geen sleutelhanger. Hij zag zo’n Tesla wel zitten. Dat was nog eens een auto waarmee hij voor de dag kon komen. Het instapmodel was trouwens prima. Terwijl hij een kopje uit het keukenkastje pakte, tikte de ambtsketen tegen het granieten aanrechtblad. Hij had zich in zijn twee klimaatcolumns in nogal wat bochten moeten wringen om het automerk te noemen. Het moesten lichtvoetige verhalen worden. Geen stukjes waar iemand over kon vallen. Gewoon wat clichés aan elkaar breien, wat conclusies trekken en dan heel subtiel die auto noemen. Hij hing zijn keten recht en zette de Senseo aan. Tesla. Op het aanrecht lag nog de brochure, hij liet zijn hand over het papier glijden. Papier dat net zo glansde als de lak van een Tesla. Mán wat zouden zijn collega-burgemeesters naar hem opkijken. Vooral de stadse deerne, die met haar bakfietsmentaliteit de hoofdstad voor ieders neus had weggekaapt. Háár had hij in zijn column eens goed lik op stuk…

Verder lezen...
Verhalen per e-mail

Verhalen per e-mail

Ontvang mijn volgende verhaal automatisch per e-mail in je inbox!

Gelukt! Controleer je e-mail.

Pin It on Pinterest

Share This