Verhalen van Paul

Paul schrijft. Korte verhalen, lange verhalen, columns en binnenkort misschien ook wel een boek. Dit is een overzicht van een groeiend aantal verhalen van Paul.

Onzichtbaar

Een vriendin van mij heeft een eigen zaak. Ze verkoopt ijzerwaren en agrarische benodigdheden en vertelde me dat de zaken teruglopen. Ze heeft last van de groothandelketens die middenstanders wegconcurreren. Daarnaast speelt internet zelfs in deze branche een...
Rug

Rug

Dit versje moest een beetje vlug. Vanwege last, weer van mijn rug.  Een middag plat. Met goede zorgen gaat het vast wel beter morgen.  Dus snel wat woorden op papier.Het resultaat dat leest u hier.

Verder lezen...
De bruid, deel 2

De bruid, deel 2

En haar vierde gezel had iets weg van Jacques Brell, in de zin dat hij ook niet lang leefde. Daardoor lag er alras op het lege matras iemand die de dood langer weerstreefde. Want ze koos nu heel kien, het verleden gezien een wat jonger exemplaar als gemaal. Weliswaar zonder geld en in bed nog geen held echter spieren had hij als van staal…

Verder lezen...
Mijn buurman

Mijn buurman

Mijn buurman had kanker. Even voor de mensen die mijn buurman niet kennen, ik heb één van de beste buurmannen van deze gemeente. Ik schrijf dit niet alleen om de sfeer langs het tuinpad goed te houden, het is daarnaast een feit. Over een bekende schrijven is altijd een heikele onderneming. Je woorden kunnen verkeerd worden uitgelegd waardoor goed nabuurschap zomaar in een verbale worsteling op SBS-6 kan eindigen. Met deze buurman is de kans op bonje klein. Ik heb hem nog nooit sikkeneurig gezien. Hij schiet je nooit korzelig voorbij en is altijd in voor een praatje. Hij is daarin niet eisend, heb ik geen tijd, dan houden we het kort. Soms spreken we elkaar een paar maanden niet. Meestal in de winter. Vanaf de lente zie ik hem weer vaker. Hij is net een zwaluw, zie je hem rond zijn huis scharrelen dan kun je er donder op zeggen dat de zomer in aantocht is. Nu kwam ik hem op weg naar de auto tegen. Hij kwam met zijn handen vol rommel bij een andere buurman vandaan. Waarschijnlijk werd daar verbouwd en kwam hij een handje helpen. Mijn buurman staat altijd direct voor je klaar. Het maakt niet…

Verder lezen...
De bruid

De bruid

Haar eerste man was brokkenpiloot, een studie van zeventien jaar.Toen hij met zijn Boeing de bossen in vloog was zijn opleiding helemaal klaar. En man nummer twee werkte voor de privé, hij was integriteitsconroleur.Hij schrapte finaal ieder onwaar verhaal, hij kreeg daardoor al snel gezeurvan een diva of twee en een zanger in spé want zonder dit wekelijks bladzonk hun carrière flink in de misère, en daarom gebeurde het dathaar man nummer twee direct na zijn congé de benen nam naar Hamburg-zuid.Hier at hij zich dood aan zuurdesembrood en weer was zij opnieuw de bruid. Daar was nummer drie, hij kwam uit Overschie, dat ligt nabij Rotterdam-noord.Een lang huwelijksleven was hem niet gegeven, toen bleek dat hij bij Europoort…Nogal onverwacht in de huwelijksnacht en hij even niet heel goed oplettebij het tillen der bruid vallend over wat fruit zijn rug op drie plaatsen ontzette.Als gevolg van die val, misschien raadt u het al, overleed hij nog in diezelfde nachtToen bruids-liefdesdrift in de ziekenhuislift hem zijn mannenhart tot stoppen bracht. deel 2 →

Verder lezen...
Dodenherdenking

Dodenherdenking

Op 4 mei ben ik twee minuten stil. Dat is me met de paplepel ingegoten. In mijn jeugd herdachten we Nederlandse militairen en verzetshelden. Voornamelijk mannen, want vrouwen speelden een bescheiden rol in het heroïsch palet. Later bleek dat vrouwen niet minder heldhaftig waren. Inmiddels is de lijst van wie herdacht mag worden aardig volledig waardoor vrijwel iedereen zich met de herdenking verbonden kan voelen. Op 4 mei herdenk ik ook mijn eigen doden. Eén overledene in het bijzonder. Mijn moeder. Zij overleed op 4 mei 2014. In haar leven speelde de oorlog een kleine rol. De enige negatieve associatie die zij ermee had was dat de Duitsers op haar verjaardag het land waren binnengevallen. Verder is zij de oorlog ongeschonden doorgekomen. Ik was erbij toen ze overleed. Ik stond aan het voeteneinde van haar bed, mijn vader zat naast haar en hield haar hand vast. Met haar laatste ademhaling kwam een einde aan een leven dat al langer geen leven meer mocht heten. Ze had alzheimer en lag in haar laatste jaar alleen nog op bed. De ziekte had haar mentaal en fysiek leeggeroofd. De rolstoel waar ze een poosje van afhankelijk was geweest, was allang opgehaald. Als ik…

Verder lezen...
Onoplettend

Onoplettend

Ik loop mensen soms klakkeloos voorbij. Afgelopen week nog, toen ik bij het verlaten van Ziekenhuis Gelderse Vallei door een oud collega werd begroet. Hoewel we elkaar op armlengte passeerden had ik hem niet opgemerkt. Als hij mijn naam niet nadrukkelijk had genoemd, was ik hem zomaar voorbijgelopen.  Dit niet groeten wordt vaak als arrogantie gezien. En hoewel ik die karaktereigenschap niet zal ontkennen ligt de oorzaak meestal in het tijdelijk op non-actief staan van mijn externe bewustzijn, ik ben dan in gedachten. Zodra ik op de fiets stap of de auto start ben ik weer alert. Maar ook dan heeft groeten geen zin, ik ben met het verkeer bezig en ik kan maar één ding tegelijk. Ik ben geen multitasker. U zult mij dan ook niet append voorbij zien fietsen. Buiten het feit dat ik constant van bril zou moeten wisselen, lijkt me het telefonerend besturen van de fiets een vrijwel onmogelijke opgave. Voor mij althans, want blijkbaar zijn er genoeg mensen die deze vaardigheid wel beheersen. Laatst fietste ik achter een meisje dat over het frame van haar fiets gebogen het rijwiel met de ellebogen bestuurde. Ze gaf daarmee onbewust inzicht in hoe ze haar aanstaande carrière vorm…

Verder lezen...
Teek

Teek

Een kleine teek uit Biddinghuizen hupte langs een vol terras. ‘t Was onbewolkt, de zon scheen vrolijk, ja hij lustte wel een glas…

Verder lezen...
Spin

Spin

Ik, zei de spin geloof er heilig in, dat vliegen zijn gemaakt om op te eten. Een ander nut zei de spin zit er niet in…

Verder lezen...
Bermfietsen

Bermfietsen

Het is fietsweer. Nu zult u uw schouders ophalen, het is immers in Nederland altijd fietsweer. Wind of regen, de fiets is ons nationale transportmiddel. Een soort cultureel erfgoed. Dus hoezo fietsweer. Ik bedoel dan ook racefietsweer, want waar het de racefiets betreft ben ik een mooiweerfietser. Ik heb een hekel aan kou en regen. Toen ik ooit vroeg in het jaar door de natte sneeuw tegen de Alpe d’Huez op zwoegde voelde dat als de winter van ’63. Als ik de paar bestaande foto’s bekijk viel het met die sneeuw wel mee. Toch vind ik dat ik een kruisje had moeten krijgen.   Ik wacht het liefst tot de klok verzet is en het kwik de 15 graden aantikt. Voor minder stof ik mijn fiets niet af. Dit jaar stof ik hem waarschijnlijk helemaal niet af. Mijn rechterarm valt namelijk snel in slaap. Niet als gevolg van mijn tempo, ik ben inderdaad geen snelheidsduivel, maar door een beklemde schouderzenuw. Dus dit jaar geen rondje Deelen. De laatste keer dat ik dit rondje fietste werd er in de buurt een toertocht verreden. Normaal kijk ik Google er altijd even op na. Niet om mee te doen maar om de tochten…

Verder lezen...
Verhalen per e-mail

Verhalen per e-mail

Ontvang mijn volgende verhaal automatisch per e-mail in je inbox!

Gelukt! Controleer je e-mail.

Pin It on Pinterest

Share This