Angst
Ik fietste afgelopen woensdag naar mijn werk en het was opvallend stil op straat. Ik heb werk dat niet van huis uit gedaan kan worden en hoewel ik me in de ochtendspits bevond leek het op de rust van een zondagochtendshift.
Voor diegenen die op zondagochtend standaard kunnen uitslapen, op die ochtend naar het werk gaan is alsof je alleen op de wereld bent. Alsof jij de enige bent die de economie gaande houdt.
Zo voelde het afgelopen week. Er was dermate weinig verkeer dat het enige wat ik hoorde zingende vogels waren, heel veel zingende vogels. Normaal hoor je alleen de luidsten boven het verkeer uit, maar nu hoorde ik zelfs het verre ratelen van een specht.
Eenmaal op de hoofdweg werd het drukker. Tussen het vogelkoor door klonk regelmatig geronk van auto’s, maar van een normale ochtendspits was absoluut geen sprake.
Prachtig dat de natuur zich ineens zo pontificaal manifesteerde, toch kon ik er maar moeilijk van genieten, want de omstandigheden waren allerbelabberdst.
Misschien ligt het aan mij, maar het is alsof ik de wereld door een zonnebril op een druilerige dag bekijk. Hoewel iedereen vol goede moed lijkt, er overal prachtige initiatieven zijn en ik me zeker niet wil laten kisten, voelt het leven ongemakkelijk. Ik heb het niet over hoestangst en hamsterdrift maar over een sluier die tussen mij en de zon lijkt te hangen.
Het lijkt het meest op een waas die er hangt na het overlijden van een dierbare of nadat eeuwigdurende liefde beperkt houdbaar bleek.
Het voelt als rouw, maar toch is het anders, ik treur niet om iets dat er niet meer is, ik treur om iets wat me overkomt en waar ik geen grip op krijg, iets waar ik met de beste bedoelingen het einde niet van kan zien. En dat maakt me bang, omdat mijn zekerheden rafelig en sleets lijken.
Nu kan ik er voor kiezen om die angst onder een dosis onverschilligheid, veel wijzende vingers en verzameldrang te verbergen, maar als ik dat blijf doen zal mijn blik achter mijn zelfverkozen donkere bril verborgen blijven. Ik kan er ook voor kiezen om lucht te geven aan wat me bezig houdt, niet door ongenuanceerd verbaal om me heen te slaan maar om oprecht naar mijn emoties te kijken. Want ik ben niet bang voor het verlies van dubbellaags toiletpapier, ik ben bang voor de teloorgang van mijn gereguleerde, maakbare en overzichtelijke wereld. Een wereld waar voor vrijwel iedere uitdaging een vangnet leek te zijn.
De onzekerheid of die wereld straks nog bestaat is de bron van mijn werkelijke angst. Erover praten lost het misschien niet op, maar het maakt de realiteit wellicht iets draaglijker zodat de bril waar ik doorheen kijk meer toelaat dan alleen het grijs dat ik nu zie.
Deze column verscheen op maandag 30 maart 2020 in de online en huis aan huis krant Ede Stad.
Foto © barnimages
Het leven is niet maakbaar
Zo waar wat je schrijft. Geen grip op het leven hebben is iets wat ons nu overkomt.
En dat is angstig. We denken dat we het allemaal goed voor elkaar hebben en dan dit.
De natuur is een troost, die gaat hoe dan ook zijn gang en probeer er van te genieten.
Hoe de toekomst eruit ziet ????
Sterkte en samen zijn we sterk.
Reactie van Paul Schrijft
Samen zijn we inderdaad sterk Lucie. Hartelijke groeten, Paul.
Mooi en zo herkenbaar
Ik vond het een mooi en herkenbaar verhaal. Het beschrijft heel goed in wat voor onzekere tijd we nu leven en wat het met je gevoel doet.
Reactie van Paul Schrijft
Dank je wel voor je reactie Christien. Hartelijke groeten en sterkte, Paul.
Kwetsbaar
Al onze “zekerheden” blijken luchtbellen te zijn die nu in ons gezicht uiteen spatten. De grond onder onze voeten is weg. Onze maakbare wereld blijkt een illusie. Maar ik probeer mijn angst om te buigen naar vertrouwen, hoe moeilijk ook.
Reactie van Paul Schrijft
Dank je wel voor je reactie Terry. Sterkte en hartelijke groeten, Paul.
Angst
Het is echt onwezenlijk, die rust op straat!Wat een virus,buiten de
grote angst teweeg kan brengen.Hoe moet het verder? Het is
de grote vraag die iedereen zich stelt. Laten we er maar het
beste van hopen.De natuur doet in ieder geval zijn best,nu wij nog.
Reactie van Paul Schrijft
Dank je wel voor je reactie tante Tiny. Sterkte en hartelijke groeten, Paul.
helemaal mee eens
Zo herkenbaar Paul.. dat de ‘way-out’, die je meestal wel kunt vinden als je even nadenkt, nu niet vindbaar is, dat vind ik het moeilijkst.
Reactie van Paul Schrijft
Dat is inderdaad moeilijk Mathilde. Dank je wel voor je reactie. Sterkte en hartelijke groeten, Paul.
Geef een beoordeling voor dit verhaal 🧡 als je dit ook voor mij deelt op sociale media!
