Versjes
Dit is een overzicht van alle versjes die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van deze versjes vindt. Laat je een reactie achter als je een versje hebt gelezen? Ik zou het leuk vinden als je mijn versjes wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere versje ziet staan.
Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl
Koekoeksklok
Een koekoeksklok uit Oldebroek sloeg heel eigengereid. Net voor het uur of soms erna maar nooit precies op tijd. De eigenaar, een edelman van onbekende stand. Las allerminst geërgerd rustig verder in zijn krant. Op vragen van bezoek hierover was zijn kalm repliek. Het raderwerk is net als ik inmiddels flink antiek. Er zitten in het kastje ziet u steeds meer diepe groeven. En ver naar binnen zit wellicht de roest al de schroeven. Bij ‘t tikken heeft de klok allang niet meer een vast stramien. En lopen doet hij met rollator heb ik laatste gezien. De wijzerplaat is mat en ook de cijfers zijn wat vaag. Het ooit zo fiere klokkenspel hangt meestal naar omlaag. Dit klokje loopt heel langzaam naar het einde van zijn krachten. En als het tikken stopt neem dan mijn woorden in gedachten. Hang niet teveel gewicht aan uw betekenis van tijd. Want alles is vergankelijk, dat is een vaststaand feit.
De geiten van Florian
De geiten van Florian staan kalm in de wei. Ze horen bij hem, dus je krijgt ze erbij. De wei met de geiten is achter het huis. Hij noemt ze vertederd mijn geitengespuis. Het lijkt zo idyllisch, een plaat uit een boek. Maar in de cohesie is nogal wat zoek. Want wat ik hier doe of wat ik ook laat. Ze bekijken me nors, zonder enig geblaat. En blijven maar staren ze geven geen blijk. Van enig warm welkom in Florians rijk. De kleinste een lam nog en dus zonder sik. Die daagt me vaak uit met een jolige blik. Maar als ik hem dan op zijn kopje wil aaien. Gaat hij bijdehand met zijn hoorntjes staan maaien. Hij kijkt me dan aan zonder enige spijt. En krijgt zelfs een knipoog moeder de geit. De grootste, de bok met een bel om zijn hals. Is van deze drie wel het innigste vals. Want als ik wil slapen in Florians bed. Gaat hij in de weer met zijn geitenballet. Dan holt hij in’t duister dan bokt hij en springt. Zodat door de nacht luid zijn geitenbel klinkt. En als ik eens klaag over slaap me ontstolen. Dan kijkt hij me aan…
Schande
Een bedwants uit het IJsseldal met in zijn hand een wekker. Liep gapend naar de huurdersbond, hij baalde als een stekker. Het was geen doen, dit ging niet meer het was een heus affront. Wat hij in dat gepachte bed nacht in nacht uit doorstond. De mens die hem van bloed voorzag, die duur betaalde vent. Bleek van ontlasting, wat een schand, vrij fors incontinent. Een restitutie wenste hij, want hoe hij bad of sprak. Aan zijn beklag en aan zijn rust had deze kakkerlak.
Devoot
Op ‘t randje van de ochtend kijkt een vos op naar de maan. En het klokje om zijn poot zegt dat het tijd is om te gaan. Van zijn lippen naar zijn schoenen valt een laatste druppel bloed. Deze nacht, hij grijnst tevree deed hij zich wederom te goed. Hij blaast een veertje van zijn toga en heft zedig het koraal. Hij denkt daarbij allang niet meer aan ’t nachtelijke maal. In de dienst zal hij gedenken wat in ‘t kippenhok ontbreekt. Om vervolgens vroom te buigen als hij kalm de passie preekt.
