Verhalen van Paul

Paul schrijft. Korte verhalen, lange verhalen, columns en binnenkort misschien ook wel een boek. Dit is een overzicht van een groeiend aantal verhalen van Paul.

Mies

Laatst was ik in Het Dorp. De hoofdletters zijn geen zetfout, ze staan er bewust. Niet omdat ik sinds het planten van iepen in de winkelstraat, het centrum van Ede hoogacht. Nee, dat groen fleurt het moeizaam kloppend hart weliswaar best leuk op, maar een...
Astrid Nijgh

Astrid Nijgh

Aarzelend kwam ze de kamer in gesloft. Een gezette oudere dame die wat gemelijk om zich heen keek. Pas toen onze gastheer haar introduceerde, herkende ik de vrouw die in de jaren zeventig via de tv onze huiskamer binnenkwam.Astrid Nijgh.Ik wist niet dat ze nog leefde. Voor wie de naam Nijgh niets zegt, ga je schamen, want als er íets is wat de Nederlandse cultuur belichaamt is het die naam. Astrid Nijgh was ooit getrouwd met tekstdichter Lennaert Nijgh. Maar meer dan “echtgenote van”, was ze in mijn jeugd de vrouw die een andere moraal dan de dorpse onze huiskamer in slingerde. Het was begin ‘74. Ik was tien. ‘De Stratemakeropzeeshow’ was linkse propaganda en GBJ Hiltermann ons politiek kompas. Hoewel mijn ouders zich graag liberaal opstelden, lukte het hen niet zich aan de calvinistische fatsoensnorm van de jaren vijftig te ontworstelen. Het normatieve juk uit hun jeugd drukte loodzwaar op het verlangen naar zelfexpressie. Astrids lied ‘Ik doe wat ik doe’ peuterde aan dit verlangen. Dit lied gaat over het al dan niet noodgedwongen maling hebben aan de mening van een ander, over een leven zonder angst voor de dominante overtuiging. In het dorpse leven waren overtuigingen leidend. Mensen…

Verder lezen...
Ezel op een racefiets

Ezel op een racefiets

Een ezel op een racefiets rijdt in tempo over straat. Het is niemand bekend waar of dit ezeltje heen gaat.  Hij fietst hier sinds een dag of twee, volgt steeds dezelfde weg. De derailleur die ratelt flink, hij heeft nooit bandenpech.  Zijn harig lijf is weggestopt in glanzend polymeer.  De korte ezelspootjes stoempen krachtig op en neer.  Een stoere zonnebril staat op zijn eigenwijze snuit. Twee spitse oren steken onder ‘t fietserspetje uit.  Zo racet hij door de straten, een hoog tempo vindt hij fijn.  En denkt dan, ik zou zomaar een gazelle kunnen zijn. 

Verder lezen...
Onzichtbaar

Onzichtbaar

Een vriendin van mij heeft een eigen zaak. Ze verkoopt ijzerwaren en agrarische benodigdheden en vertelde me dat de zaken teruglopen. Ze heeft last van de groothandelketens die middenstanders wegconcurreren. Daarnaast speelt internet zelfs in deze branche een blijkbaar niet te onderschatten rol. Ik moet bekennen, ik koop zelf ook online. Bijna alles. Ik ga alleen nog voor tuinplanten de deur uit. Ik zie mijn bezoek aan het tuincentrum als een natuurwandeling, één waarvoor je geen aangepast schoeisel hoeft aan te schaffen. Verder gaan de aankopen online. Zelfs mijn weekboodschappen gaan via een app. Het bespaart me een hoop gedoe, want van het tussen de jengelende kinderen door laveren word ik niet Zen. Bovendien tref ik altijd juist dat éne karretje dat bij één van de vier wielen blokkeert, maar pas als ik een paar meter de winkel in ben en de kar al halfvol is. Daarom komt er nu wekelijks een hoge, smalle scootmobiel over het trottoir aangehobbeld en worden me de boodschappentassen aan de deur keurig aangegeven. En hoewel ik over de levering niets te klagen heb, is het wachten op de grootgrutter die mijn boodschappen netjes in de kasten zet. Vrijwel alles kan worden bezorgd. U zult…

Verder lezen...
Rug

Rug

Dit versje moest een beetje vlug. Vanwege last, weer van mijn rug.  Een middag plat. Met goede zorgen gaat het vast wel beter morgen.  Dus snel wat woorden op papier.Het resultaat dat leest u hier.

Verder lezen...
De bruid, deel 2

De bruid, deel 2

En haar vierde gezel had iets weg van Jacques Brell, in de zin dat hij ook niet lang leefde. Daardoor lag er alras op het lege matras iemand die de dood langer weerstreefde. Want ze koos nu heel kien, het verleden gezien een wat jonger exemplaar als gemaal. Weliswaar zonder geld en in bed nog geen held echter spieren had hij als van staal…

Verder lezen...
Mijn buurman

Mijn buurman

Mijn buurman had kanker. Even voor de mensen die mijn buurman niet kennen, ik heb één van de beste buurmannen van deze gemeente. Ik schrijf dit niet alleen om de sfeer langs het tuinpad goed te houden, het is daarnaast een feit. Over een bekende schrijven is altijd een heikele onderneming. Je woorden kunnen verkeerd worden uitgelegd waardoor goed nabuurschap zomaar in een verbale worsteling op SBS-6 kan eindigen. Met deze buurman is de kans op bonje klein. Ik heb hem nog nooit sikkeneurig gezien. Hij schiet je nooit korzelig voorbij en is altijd in voor een praatje. Hij is daarin niet eisend, heb ik geen tijd, dan houden we het kort. Soms spreken we elkaar een paar maanden niet. Meestal in de winter. Vanaf de lente zie ik hem weer vaker. Hij is net een zwaluw, zie je hem rond zijn huis scharrelen dan kun je er donder op zeggen dat de zomer in aantocht is. Nu kwam ik hem op weg naar de auto tegen. Hij kwam met zijn handen vol rommel bij een andere buurman vandaan. Waarschijnlijk werd daar verbouwd en kwam hij een handje helpen. Mijn buurman staat altijd direct voor je klaar. Het maakt niet…

Verder lezen...
De bruid

De bruid

Haar eerste man was brokkenpiloot, een studie van zeventien jaar.Toen hij met zijn Boeing de bossen in vloog was zijn opleiding helemaal klaar. En man nummer twee werkte voor de privé, hij was integriteitsconroleur.Hij schrapte finaal ieder onwaar verhaal, hij kreeg daardoor al snel gezeurvan een diva of twee en een zanger in spé want zonder dit wekelijks bladzonk hun carrière flink in de misère, en daarom gebeurde het dathaar man nummer twee direct na zijn congé de benen nam naar Hamburg-zuid.Hier at hij zich dood aan zuurdesembrood en weer was zij opnieuw de bruid. Daar was nummer drie, hij kwam uit Overschie, dat ligt nabij Rotterdam-noord.Een lang huwelijksleven was hem niet gegeven, toen bleek dat hij bij Europoort…Nogal onverwacht in de huwelijksnacht en hij even niet heel goed oplettebij het tillen der bruid vallend over wat fruit zijn rug op drie plaatsen ontzette.Als gevolg van die val, misschien raadt u het al, overleed hij nog in diezelfde nachtToen bruids-liefdesdrift in de ziekenhuislift hem zijn mannenhart tot stoppen bracht. deel 2 →

Verder lezen...
Dodenherdenking

Dodenherdenking

Op 4 mei ben ik twee minuten stil. Dat is me met de paplepel ingegoten. In mijn jeugd herdachten we Nederlandse militairen en verzetshelden. Voornamelijk mannen, want vrouwen speelden een bescheiden rol in het heroïsch palet. Later bleek dat vrouwen niet minder heldhaftig waren. Inmiddels is de lijst van wie herdacht mag worden aardig volledig waardoor vrijwel iedereen zich met de herdenking verbonden kan voelen. Op 4 mei herdenk ik ook mijn eigen doden. Eén overledene in het bijzonder. Mijn moeder. Zij overleed op 4 mei 2014. In haar leven speelde de oorlog een kleine rol. De enige negatieve associatie die zij ermee had was dat de Duitsers op haar verjaardag het land waren binnengevallen. Verder is zij de oorlog ongeschonden doorgekomen. Ik was erbij toen ze overleed. Ik stond aan het voeteneinde van haar bed, mijn vader zat naast haar en hield haar hand vast. Met haar laatste ademhaling kwam een einde aan een leven dat al langer geen leven meer mocht heten. Ze had alzheimer en lag in haar laatste jaar alleen nog op bed. De ziekte had haar mentaal en fysiek leeggeroofd. De rolstoel waar ze een poosje van afhankelijk was geweest, was allang opgehaald. Als ik…

Verder lezen...
Onoplettend

Onoplettend

Ik loop mensen soms klakkeloos voorbij. Afgelopen week nog, toen ik bij het verlaten van Ziekenhuis Gelderse Vallei door een oud collega werd begroet. Hoewel we elkaar op armlengte passeerden had ik hem niet opgemerkt. Als hij mijn naam niet nadrukkelijk had genoemd, was ik hem zomaar voorbijgelopen.  Dit niet groeten wordt vaak als arrogantie gezien. En hoewel ik die karaktereigenschap niet zal ontkennen ligt de oorzaak meestal in het tijdelijk op non-actief staan van mijn externe bewustzijn, ik ben dan in gedachten. Zodra ik op de fiets stap of de auto start ben ik weer alert. Maar ook dan heeft groeten geen zin, ik ben met het verkeer bezig en ik kan maar één ding tegelijk. Ik ben geen multitasker. U zult mij dan ook niet append voorbij zien fietsen. Buiten het feit dat ik constant van bril zou moeten wisselen, lijkt me het telefonerend besturen van de fiets een vrijwel onmogelijke opgave. Voor mij althans, want blijkbaar zijn er genoeg mensen die deze vaardigheid wel beheersen. Laatst fietste ik achter een meisje dat over het frame van haar fiets gebogen het rijwiel met de ellebogen bestuurde. Ze gaf daarmee onbewust inzicht in hoe ze haar aanstaande carrière vorm…

Verder lezen...
Verhalen per e-mail

Verhalen per e-mail

Ontvang mijn volgende verhaal automatisch per e-mail in je inbox!

Gelukt! Controleer je e-mail.

Pin It on Pinterest

Share This