Blue monday mijmering

door | 15 januari 2018 | Korte verhalen

Het is blue monday. Deprimaandag. Vrij vertaald natuurlijk want de letterlijke vertaling betekent totaal iets anders. En omdat ik die blauwe maandag geloofde in de kans op een miljoen, in vrede en welbehagen en goede voornemens, zit ik op blue monday met de gebakken peren, want met die vrede wil het niet zo vlotten. En dat miljoen viel niet, althans hier niet, niet eens bij de buren… godzijdank. En goede voornemens? Ach, daar geloofde ik sowieso niet echt in…

Het gevoel van welbehagen is veranderd in een kribbig weten dat Pasen nog ver is, de lente veel verder en de zomervakantie nog aan geen horizon gloort. Ik staar gedeprimeerd de lange grijze dagen in en heb niets om me druk over te maken dan het nergens druk over maken. Want waar kan ik me over opwinden? Voor een pietendiscussie is het nog te vroeg, de hand boven de rode knop is te abstract en voor een frisse start is het inmiddels echt te laat. Nee, halverwege januari is het afgelopen met slaapwandelen.

Maar misschien kan ik toch nog even doorsoezen? Want carnaval staat immers voor de deur. En hoewel ik maar overerfelijk katholiek ben vind ik dat ik recht heb op iets om naar uit te kijken. En dus word ik, opdat ik dan over een gek pak kan gaan nadenken gelovig. En ik denk zeker dat ik het in me heb om dat te zijn, want wat is daar nou helemaal voor nodig? Ik denk dat je goed moet zijn en gelovig natuurlijk… even kijken: goed, gelovig? Ja, moet lukken, ik heb er aanleg voor. En het is niet eens zo verkeerd om iets achter de hand te hebben mocht er toch meer blijken te zijn. Als een soort verzekering, maar wel één met heel veel kleine lettertjes. Als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het wel de kleine lettertjes.

Ik lees sowieso niet veel, nog geen krant. Als ik iets wil weten dan kijk ik wel op facebook of naar boulevard. Want ik houd van duidelijkheid en recht door zee. Daarom ben ik ook altijd zo blij met verkiezingen. Dan wordt klare taal gesproken. Dan worden de messen geslepen en wordt gezegd waar het op staat. Heerlijk. In maart mogen we weer. Niet dat ik ga stemmen natuurlijk. Het zijn maar gemeenteraadsverkiezingen en bovendien heeft stemmen geen zin: ze doen toch waar ze zin in hebben en er verandert nooit iets. En als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel dat er niets verandert, dat alles maar bij het oude blijft en niemand iets doet.

Nee dan vroeger. Toen was alles anders. We keken we nog naar elkaar om en hadden tijd voor elkaar. Er waren maar twee zenders en keek iedereen naar Mies. Dan wist je waar je het met elkaar over kon hebben omdat dat we allemáál naar de wie-kent-quiz hadden gekeken. Toen kenden we elkaar nog en wisten we precies wat de ander nodig had. En als de ander niet precies wist wat hij nodig had, dan wisten wij het wel. Of als wij vonden dat de ander het niet wist natuurlijk: want wij wisten het sowieso.

Niet dat ik graag voor een ander bepaal, nee zeker niet, ik geloof in ieders persoonlijke vrijheid, maar soms moet iemand even op weg geholpen worden en ik weet nou eenmaal toevallig goed de weg. En dan waren ze je dankbaar, de mensen. Kom daar nu nog maar eens om, om dankbaarheid. Een grote mond kun je krijgen. En waarom? Omdat ik een mening heb en zeg waar het op staat. Omdat ik die vrijheid heb en dus zeg wat ik wil. Niet dat mij iets wordt gevraagd. Ik moet het maar pikken allemaal. Maar goed, ik maak me er niet druk over. Er is niemand die zich ergens druk over maakt. Maar dat komt wel weer. Want als de kerstkater is verdwenen, als de weegschaal is verstoft en alle cadeaus zijn ingeruild dan kan het grote drukmaken weer beginnen. Heerlijk!

Fijne deprimaandag!

Paul

Zwart-wit afbeelding van bomen in een weiland in de mist, passend bij een 'Blue Monday Mijmering'.

Het is blue monday. Deprimaandag. Vrij vertaald natuurlijk want de letterlijke vertaling betekent totaal iets anders. En omdat ik die blauwe maandag geloofde in de kans op een miljoen, in vrede en welbehagen en goede voornemens, zit ik op blue monday met de gebakken peren, want met die vrede wil het niet zo vlotten…

Beoordeling

5
5,0 rating
5 out of 5 stars (based on 6 reviews)
Heel goed100%
Goed0%
Gemiddeld0%
Slecht0%
Heel slecht0%
Lees de beoordelingen

Laat een beoordeling achter

Lees de beoordelingen

Niet klagen

5,0 rating
18 januari 2018

Eigenlijk mogen we nooit klagen,maar wel lekker af en toe!!
Goed verhaal,ik kijk al uit naar het volgende!

Tiny

Top

5,0 rating
17 januari 2018

Zo herkenbaar. Zelfs het verhaal gebruikt op het werk. Prachtig thema. Ik kijk al uit naar het volgende verhaal. En stiekem n beetje jaloers… zou willen dat ik zo kon schrijven.

Els

passende titel bij het verhaal

5,0 rating
17 januari 2018

Heerlijk om te lezen, precies zoals het is, en allemaal maar klagen

Lucia

hwlmj

5,0 rating
16 januari 2018

Heel goed is precies zoals het is en lekker gemopperd maar daar is blue Monday voor

Toos C.

Niet klagen

5,0 rating
15 januari 2018

Op blauwe maandag mag je niet klagen, maar dat is het allerlaatste wat ik nu wil doen. Heerlijk verhaal!

Anoniem

Geef een beoordeling voor dit verhaal 🧡 als je dit ook voor mij deelt op sociale media!

 

Verhalen per e-mail

Verhalen per e-mail

Ontvang mijn volgende verhaal automatisch per e-mail in je inbox!

Gelukt! Controleer je e-mail.

Pin It on Pinterest