Columns
Dit is een overzicht van de columns die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van iedere column vindt. Laat je een reactie achter als je een column hebt gelezen? Ik stel het ook op prijs als je mijn columns wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere column ziet staan.
Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl
Soldaat
Ik was er niet naar op zoek, ik liep er zomaar tegenaan. Zo gaat dat vaker in het leven, dingen komen op je pad als je er niet naar op zoek bent. Dit keer was het een doosje met soldaatjes, airfix-plastic-poppetjes waar in mijn herinnering iedereen in mijn jeugd mee speelde. Mini-mensjes op een schaal van schaal 1:72 die per doosje een onderdeel van een legerkorps vormden. Het waren figuurtjes uit verschillende tijdperken en omdat ik op die leeftijd, ik zal 9 of 10 jaar zijn geweest niet tot in detail van oorlogsvoering op de hoogte was, kon het zijn dat een Frans legionair uit de slag bij Waterloo het aan de stok kreeg met een Duitse anti-tank infanterist. Mijn vriendjes hadden hetzelfde speelgoed dat symbool voor moord en doodslag stond. Toch was oorlogsvoering niet ons doel, de soldaatjes waren simpelweg een vehikel voor onze vertaling van de maatschappij. En dus gingen onze soldaten in volle bepakking naar kantoor of brachten met getrokken pistool de post rond. Ze hadden verschillende kleuren, ze reden rond in dinky toys en woonden alleen, met hun vrouw of met een holmaatje in de Faller-0 bouwpakketten. Ze leefden vredig naast elkaar. Soms overleed een figuurtje,…
Suggestie
Onlangs vertelde de weerman iets over gevoelstemperaturen. Het is een vrij nieuwe term die zegt dat het warmer of kouder kan aanvoelen dan de objectieve meting aangeeft. Vroeger hadden we niemand nodig om ons te vertellen of het koud was. Als er ijsbloemen op de ramen stonden vroor het. Als die bloemen na een half uurtje waren verdwenen viel het met de kou wel mee en als ze niet weg te krabben waren kon er met een paar dagen geschaatst worden. Het was de tijd van enkel glas, van de Ard- en Keessie-muts en boerenkool van ’t land. Die boerenkool kwam uit de moestuin van mijn grootouders. Als het tijd was om te oogsten, hielp de hele familie mee om de groenten ván het land, ín de pan te krijgen. Daarna kon de winter beginnen. Het waren lange koude winters en er lag altijd sneeuw. Dat is natuurlijk niet zo, hoe ouder je wordt hoe meer herinneringen tot een reeks opvallende gebeurtenissen worden samengeperst. Het brein maakt een schifting tussen wat het wel en niet belangrijk vindt. Alle verregende dagen zien uw hersenen als niet koesterwaardig, maar de momenten dat u als kind uitbundig door de sneeuw holde zet uw…
De hel
Gelooft u in de hel? Als u bijbels bent opgevoed dan gelóóft u er niet in, dan weet u dat die plaats bestaat. Het is een onaangenaam oord waar u niet terecht hoopt te komen. Het is de tegenhanger van de hemel; een altijd durend eindstation vol liefde en rechtvaardigheid. In de hel komt voor zover ik weet ook geen einde aan het verblijf. Het is een plek van afrekening voor iedereen die niet leeft volgens de regels van dat éne juiste geloof. Het zal er om die reden flink druk zijn, want volgens het geloof waarvan u weet dat het niet het ware is bent ú de zondaar. Als u niet gelovig bent, wat betekent de hel dan voor u? Is het een concrete plaats? Zoiets als het megapiratenfestijn of is het een abstracte term voor een ongelukkig leven. Voor een leven waarin niets goeds meer te vinden is of nooit gevonden werd. Ik bedacht dit toen ik onlangs het overlijdensbericht van een oud-cliënte kreeg. Nu kan ik het niet met zekerheid zeggen, maar ik veronderstel dat haar overlijden een opluchting moet zijn geweest, want ze vond het leven niet fijn. Ze sleet haar dagen in rancuneuze vreugdeloosheid en…
Verder lezen...
Kieuw!
Het door de zon beschenen blad dwarrelde koperrood van de bomen. De winter stuurde alvast wat kou vooruit. Een belofte voor een seizoen dat om stamppot en erwtensoep vraagt. Ik kreeg zin in de winter. Dat heb ik altijd als het weer omslaat en mijn adem wolkjes maakt. Dan verlang ik naar zonnig vriesweer, naar het schaven van ijzers over stille wateren en bevroren filigraan op rietkragen. Naar een Oudhollandse winter, de winter van Anton Pieck. Dit nostalgisch verlangen is maar van korte duur want bij de eerste avondspits met natte sneeuw ben ik genezen. Dan kan ik niet wachten tot de krokussen de kop weer opsteken en ik de racefiets weer uit het vet kan halen. Maar voor nu wandelde ik goedgemutst door de laan met statige beuken te verlangen naar appeltaart en oliebollen. Een wandeling over een gouden pad waar op het snijvlak van zichtlijnen Huize Kernhem pontificaal om aandacht stond te vragen. Rondom die laan staan verspreid enkele boerderijen en in één daarvan woonde in een ver verleden een vrouw die, ook alweer lang geleden bij ons in de zorg was. Ze vertelde graag over haar leven op het landgoed. Niet om te pochen, maar omdat ze…
Verder lezen...
Kerkvaders
Op 14 november jl. na de rechterlijke uitspraak over het gebruik van het woord kankerhomo verscheen in het reformatorisch dagblad een artikel over hoe om te gaan met een LGBT+ kwestie. Dat dit artikel kort na deze uitspraak verscheen zal toeval zijn geweest. Ik ga er niet van uit dat de schrijvers zich iets aan de uitspraak van een aardse institutie gelegen laten liggen, noch geloof ik dat zij er durf aan ontlenen. Er zal daarom geen verband tussen beide gebeurtenissen zijn. Het is niet verwonderlijk dat vanuit de orthodoxe hoek met afschuw naar andermans rechten wordt gekeken, deze brief bevat in dat opzicht niets nieuws. Er wordt met veel zorg fluweel om de in steen gebeitelde afkeer gedraaid, waarna het pakketje met zoveel zorg dat het bijna op tegenzin lijkt door de ramen van de tolerantie wordt gegooid. Ik zei het al, het is niet nieuw en het verbaast me niet. Op een bepaald niveau kan ik het zelfs begrijpen, want ook deze groep kijkt, net zoals iedere minderheid met bezorgdheid naar de tijd waarin we leven. Ook zij weten, net als wij wat het is om te ervaren dat er aan hun eigenheid wordt geknaagd. Hoe houd je…
Verder lezen...