Columns
Dit is een overzicht van de columns die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van iedere column vindt. Laat je een reactie achter als je een column hebt gelezen? Ik stel het ook op prijs als je mijn columns wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere column ziet staan.
Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl
5 december
Als kind keek ik met gemengde gevoelens uit naar Sinterklaas. Of meer specifiek naar het feest. Natuurlijk wilde ik graag cadeaus, maar het gedoe eromheen kon wat mij betreft achterwege blijven. Vroeger was de goedheiligman een autoritaire kniesoor die een paar weken lang iedereen de stuipen op het lijf joeg en dan op de valreep zijn schrikbewind met gulle gaven vergoelijkte. Fraai verpakte gaven die hij niet eens zelf betaalde. De bevolking die hij kleinerend toesprak mocht de kosten hiervoor zelf ophoesten. Bij ons thuis kwam hij niet over de vloer, maar op school richtte hij een ware ravage aan als hij honend de klassen langs ging. Het was een feest van roe en zak, van bestraffing. De kinderziel werd niet ontzien, het was nou eenmaal een andere tijd en het was bovenal traditie. De ultieme straf was het meenemen naar Spanje. Wat een canoniek ambtenaar daar vervolgens met de kinderen uitspookte bleef giswerk. Inmiddels weten we meer over de klerikale traditie aangaande kinderen. Traditie die met gebruik van stoffer en tapijt netjes kerkrechtelijk wordt afgehandeld. Tradities dus, goed dat ze er zijn, het is wat ons verbindt. En mooi dat we ze, als ze niet meer relevant zijn kunnen…
Verder lezen...
Kankerhomo
De eerste keer dat ik als ongewoon werd neergezet was op de lagere school. Ik was 9 jaar. De leraar typeerde mij als anders. Hij gebruikte de term fatje om de kinderen uit te leggen dat er verschil was tussen hen en mij. Ik werd weggezet als iets dat minderwaardig was.Tot die tijd was er niets aan de hand. Op het schoolplein speelden we met elkaar alsof we aan elkaar gelijk waren. Misschien was ik geen kind dat voldeed aan het typische jongensbeeld, ik kon inderdaad niet goed voetballen, maar dat was tussen ons kinderen nooit een belemmering geweest. We verschilden allemaal van elkaar, daarin lag onze kracht. Tot de leraar een waarde aan die verschillen toekende. Zijn waardering had impact, we waren geen eenheid meer. In mijn tijd was een leraar iemand met gezag. Niet alleen voor kinderen, ook ouders hadden respect voor zijn functie en daarmee kreeg de persoon status. Zijn woorden hadden niet alleen gewicht, ze hadden effect want vanaf dat moment was ik iemand waar in essentie iets aan mankeerde. Een fatje. Het gebruik ervan werd niet ontmoedigd. Het mocht openlijk als declassering van mijn menszijn worden gebruikt, het was immers geen scheldwoord maar een typering….
Verder lezen...
Afscheid
‘Meisje Maat is overleden,’ zei mijn vader. Daarna was het even stil en toen, ‘ik wist niet eens dat ze nog leefde’. Nu mijn vader langzaam richting de negentig wandelt krimpt zijn sociale omgeving steeds sneller. Hij is bijna de oudste van zijn generatie. Er blijven weinig mensen over die zijn tijdsvenster delen. Meisje Maat was een buurvrouw van een paar huizen verderop. We deelden twintig jaar lang hetzelfde stukje straat. Zij, mijn ouders en nog een paar gezinnen waren de kaders van de periode waarin ik opgroeide. Op de paar meter asfalt van die straat ligt een deel van mijn blauwdruk. Het waren jonge ouders die de nieuwbouwwijk betrokken, de meesten waren pas getouwd. Ze hadden ongetwijfeld dromen, ze vreesden en hadden verlangens, maar in mijn ogen waren ze simpelweg “de ouders van”. Ik speelde in hun tuinen en at aan hun tafels. ’s Winters droogden mijn sokken op hun kachels en ’s zomers rende ik tussen hun waslijnen door. ‘Weet je nog dat ze je ’s nachts een keer thuisbracht,’ ging mijn vader verder, ik knikte. Ze had mij zien lopen toen ik drie turven hoog slaapwandelend door de wijk kuierde. Ik werd wakker toen ze me op…
Denkpatronen
Er zijn denkpatronen waarvan je niet beseft dat je ze nog hebt. Kent u dat? Dat u zichzelf ineens iets hoort zeggen waarvan u dacht dat u inmiddels wel beter wist. Ik had dat afgelopen week toen ik een opmerking maakte waarmee ik vrij achteloos vijftig jaar emancipatie als een opgerookte peuk met een draaiende beweging onder mijn schoen plette. Ik zie mijzelf graag als vrijdenkend en ben van mening dat iedereen gelijk is. Rechten zijn universeel en ondeelbaar en ik geloof in – niet opschortbare – mensenrechten. Maar “het menen dat” en “het geloven in” zijn inmiddels een soort jas geworden die ik blijkbaar graag aantrek om goede sier te maken. Het is een troon vanwaar ik graag met de vinger wijs naar diegenen waarvan ik vind dat zij niet dezelfde mening delen. Nu bent u waarschijnlijk nieuwsgierig naar wat ik heb gezegd. Want het moet, gezien de introspectie die het opwekte iets zijn geweest dat op zijn minst vrij verachtelijk was. Welnu ik zal het met u delen. Zoals u inmiddels weet ben ik freelance sportinstructeur. Tijdens die sportlessen vertelde een klant dat deze er de komende lessen niet was omdat er voor het werk naar het buitenland…
Roken
Onze gemeente kent nogal wat honderdjarigen. Onlangs stond er weer een in de krant en bij mijn bezoek aan de kapper sprak ik een honderdeenjarige. Honderd jaar, je zult het maar worden, ik vond vijftig al een hele toer. Een prestatie was het bereiken van die vijftigste verjaardag niet, want meer dan stug blijven doorademen is er niet voor nodig. Inmiddels ben ik die grens ruim gepasseerd en hoef ik om die honderd te halen er nog maar vijfenveertig uit te zitten. Natuurlijk kan er onderweg van alles gebeuren, maar als ik kijk naar wat ik ondertussen heb overleefd is de prognose vrij positief. Want ik stam uit een tijd dat er nog stevig werd gerookt. Roken was hip, het verminderde stress en het opsteken van een sigaret was een rustmoment. Een soort yoga maar dan zonder de ongemakkelijke poses. En dus boog de kraamvisite zich door een blauwe mist over het wiegje om de nieuwgeborene een lang en gezond leven toe te hoesten. Ik ademde die walm ongetwijfeld gretig in want ik miste vrijwel zeker de gestage toevoer van nicotine die na het doorknippen van de navelstreng niet meer gegarandeerd was. En dat de onderwijzer tijdens de les eens…
