Versjes
Dit is een overzicht van alle versjes die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van deze versjes vindt. Laat je een reactie achter als je een versje hebt gelezen? Ik zou het leuk vinden als je mijn versjes wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere versje ziet staan.
Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl
Elfstedenhommel
De hommel die gewekt was door een veel te vroege zon maakte een fraaie landing op de tuit van mijn bidon. Daar dronk hij gulzig van de druppel die er daar nog hing en groette me zeer hoffelijk voordat hij weer verderging. Hij zei me toen hij opvloog dat hij niet begrijpen kon dat het pas februari was met deze warme zon. Het had hem bij het opstaan meer april of mei geleken, en had toen ongelovig in de almanak gekeken. Daar las hij dat hij eigenlijk nog even slapen mocht:geen voorjaar nog, pas het seizoen van de Elfstedentocht. Toch was hij uitgevlogen omdat hij best nieuwsgierig wasnaar hoe het er dan uitzag met het ijs nog op de plas. Nu vloog hij zoemend rond mijn hoofd en leek me wat ontdaan. Misschien was hij toch beter naar zijn bed teruggegaan.Dan had hij kunnen slapen tot welzeker einde maart,en drómen van geschaats op een bevroren Bonkevaart.
Stuntduif
Hij vliegt tegen het raam, al voor de derde keer vandaag. Hij doet dit vrijwel dagelijks, hij doet het blijkbaar graag. Eerst zit hij op de tafel en kijk schattend naar de pui. Een voorbereiding hoor erbij, hij is dan ook niet lui. Hij hipt daar vlot een paar keer rond, dat is zijn warming-up dat heeft hij ooit geleerd bij de duif-venster-botsing-club. Hij haalt nog eens diep adem en die houdt hij even vast voordat hij ons weer op zo’n fraaie buiteling vergast. Dan zet hij af, maar voor hij ‘t raam daadwerkelijk gaat raken. Vliegt hij de tuin rond, om nog eens wat lekker vaart te maken. En daar volgt dan het klapstuk want hij botst het liefst frontaal tegen het venster. Niet halfzacht, nee echt wel maximaal. Dan valt hij onder luid applaus wat groggy naar de grond en gaat met, als hij is hersteld, een centenbakkie rond.
Leegte
Kauwend op herinneringen uit een afgetakeld brein. Zoekend naar vergane liefde, moeizaam schuivend langs de pijn. Losgetrokken van het leven. Van de waardigheid ontdaan. Eenzaam dwalend naar een einde van een uitzichtloos bestaan.
Samenwerking
Mijn rechteroog voor u op links gaat vaak zijn eigen gang. Kijkt links nog door de keuken, draait mijn rechteroog allang de gang in naar de voordeur of kijkt in de kelderkast. Als links daarop dan arriveert gaat rechteroog alvast de voordeur uit de tuin in en kijkt wat voor weer het wordt. Qua samenwerking komen beide ogen best nog wat tekort.
Laatste ademhaling
In je laatste ademhaling klinkt de echo van de eerste waar het leven dat jou loslaat lang geleden mee begon. En je hunkert als je wegglijdt naar de woorden die niet komen omdat niemand je vertelde dat je mij ze leren kon.
