Versjes
Dit is een overzicht van alle versjes die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van deze versjes vindt. Laat je een reactie achter als je een versje hebt gelezen? Ik zou het leuk vinden als je mijn versjes wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere versje ziet staan.
Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl
Een kind van tien
De dood kijkt naar een kind van tien en zegt, zeg kind heb jij misschien een leven voor mijn dodentrein, het hoeft geen groots bestaan te zijn ’t is meer dat ik nog niet vertrek met in mijn trein een lege plek. Die trein die kost me kapitalen, dus wil ik mijn break-even halen moet ieder kaartje zijn verkocht daarom aan jou de vraag, dus mocht het zijn dat je een leven kent dat klaar is of juist pertinent niet past in deze maatschappij -soms hoort een mens er niet zo bij- ‘t maakt niet uit waarom het is in deze trein is er gewis voor ieder, op zijn eigen tijd een plaats vrij naar de eeuwigheid. De dood kijkt naar het kind van tienen vraagt, zeg kind ben jíj misschiende reiziger waar ik op wacht.Het kind kijkt op en antwoord zachthet klopt dood, daarom ben ik hierik ben die ene passagier. De dood schudt triest zijn knokenkopen neemt het kind terughoudend op.Dan tilt hij het kind in zijn armenen zegt met diepgevoeld erbarmen,vandaag kind, ben jij onbetwistvan deze trein de machinist. Het kind knikt ernstig met zijn hoofden fluistert over wat hem werd beloofd,ik ben misschien nog wel wat kleinmaar heb dat altijd willen zijn. Een stoomtrein dendert door de nachthij heeft…
Gelukkig nieuwjaar…
Eerste week de boom die staat nog, kerstgevulde onderkin. 51 weer te gaan, ‘k heb nog helemaal geen zin. Grijze dagen, koude nachten, vorst en sneeuw, Elfstedentocht. Carnaval moet nog beginnen, paasei toch maar vast gekocht. Weer een lente, weer narcissen, nog steeds is mijn taille zoek. Perenbloesem, klok vooruit, veel te voeg in korte broek. Pinkstershoppen bij Ikea, buiken over leggingrand. Druk terras en regenbuien, op de racefiets, zonnebrand. Kiemend groen, bezopen koeien en daar schijt de zwaluw al. Flessen melk op rokjes-dag, maatjesharing, corpsgebral. Touretappe zonder Bram. In de file op naar zee. Schoolvakanties, volle campings, neem je gele hesje mee. Barbecueën met de buren, hittegolf en wespenplaag. Lange wachtrij, vlucht gecanceld, wel gewoon betalen graag. En weer werken, zeurcollega’s, Indian Summer, muf kantoor. Nachten lengen, dagen korten, de pompoensoep komt al door. Vallend blad, najaarsdepressie en natuurlijk pietentwist. Strooigoed, borstplaat, kerstonbijtje, maling aan de diëtist. Vette bollen uit de olie en weer conference-pulp. 2020 gaat beginnen, vuurwerkblunder, eerste hulp.
Verder lezen...
Watertor
Een geelgerande watertor las rustigaan zijn krant. Het had een schijn van pais en vree zo aan de waterkant. Zijn vrouw bracht hem een kopje thee en koekjes om te dopen. Toch zuchtte hij wat zorgelijk toen ik voorbij kwam lopen. Wat scheelt eraan, zo vroeg ik hem, ik ken hem aardig goed. Wat drukt er op zo’n mooie dag op uw kevergemoed. Hij zuchtte weer en staarde schuchter in zijn kopje thee. Het leven van een waterkever valt toch zeker mee? Maar daar zat ik klaarblijkelijk een redelijk eind naast. Hij schudde met zijn torrenhoofd en hij leek oprecht verbaasd, dat ik niets van de zorgen om zijn oudste larve wist. Ik had diens wispelturigheid klaarblijkelijk gemist. Het is goede jongen hoor, behulpzaam en beleefd. Maar maak je uit de voeten als mijn larve honger heeft. Dan transformeert… hij zweeg, hij zei het liever niet hardop. Uit schaamte boog hij daarop uiterst nederig zijn kop. Ik stelde hem gerust en vroeg hem wat hij zeggen wilde.Nieuwsgierig als ik was naar wat diens kind de honger stilde.Terwijl ik allerminst beducht me naar de kever boog,- ik waarschuw u, u houdt het bij het volgende niet droog – Schoot vliegensvlug de tor omhoog en beet me in mijn nek.Want blijkbaar was ik voor…
In plaats van kaarten
Een vers voor de kerst, een kersvers kerstvers.Zojuist nog gemaakt dus vers van de pers.Om niet te vergeten je te laten wetenDat ik je veel goeds wens de komende tijd.
Een halsbandparkiet uit de Haarlemmerhout
Een halsbandparkiet uit de Haarlemmerhoutvindt Hollandse winters onaangenaam koud, want regen en wind kunnen hem niet echt bekoren,daar is hij in aanleg ook niet voor geboren. Zijn roots zijn veel verder naar ’t zuiden gelegendaar hadden zijn ouders een nestje gekregenen daarin vervolgens een eitje gelegdwaaruit vanzelfsprekend, het werd al gezegdopnieuw een parkiet kwam met halsband en al. Dit kuiken, het bleek een reislustig gevalbetrok als exoot een fraai kastje in ’t noordenen leerde vanzelf de hoognodige woordenom buurspecht een zeer mooie dag toe te wensenen met hem te praten over de vreemde mensen,die diep op de bodem een ander verwensenom kleur of om afkomst ja zelfs om geloof en houden zich verder flink Oost-Indisch doofvoor noden, voor armoe, verdriet en gemisvan ieder die niet uit hun eigen kring is. Dan schudden de vogels verbaasd beider kop,het lijkt er naar hun zeggen steeds vaker opdat ondanks het opwarmen van het klimaateen ijstijd in harten van mensen bestaat.Dan schudden de specht en parkiet elkaars vlerkEn vliegen daarna goedgemutst naar het werk.
Verder lezen...