Kankerhomo

door | 6 november 2018 | Columns

De eerste keer dat ik als ongewoon werd neergezet was op de lagere school. Ik was 9 jaar. De leraar typeerde mij als anders. Hij gebruikte de term fatje om de kinderen uit te leggen dat er verschil was tussen hen en mij. Ik werd weggezet als iets dat minderwaardig was.Tot die tijd was er niets aan de hand. Op het schoolplein speelden we met elkaar alsof we aan elkaar gelijk waren.

Misschien was ik geen kind dat voldeed aan het typische jongensbeeld, ik kon inderdaad niet goed voetballen, maar dat was tussen ons kinderen nooit een belemmering geweest. We verschilden allemaal van elkaar, daarin lag onze kracht. Tot de leraar een waarde aan die verschillen toekende. Zijn waardering had impact, we waren geen eenheid meer.

In mijn tijd was een leraar iemand met gezag. Niet alleen voor kinderen, ook ouders hadden respect voor zijn functie en daarmee kreeg de persoon status. Zijn woorden hadden niet alleen gewicht, ze hadden effect want vanaf dat moment was ik iemand waar in essentie iets aan mankeerde. Een fatje.

Het gebruik ervan werd niet ontmoedigd. Het mocht openlijk als declassering van mijn menszijn worden gebruikt, het was immers geen scheldwoord maar een typering. De onuitwisbare impact die het op het kind had deed er daarbij niet toe, de gezagsdrager had het gebruik ervan via zijn functie gewettigd.

De klas waar ik voorheen een onbelemmerd onderdeel van had uitgemaakt was in zijn structuur veranderd. De omgang met mij was ongemakkelijk omdat het stigma op anderen overdraagbaar leek. De dagen erna ging ik met tegenzin naar school, ik at minder en had buikpijn. Het viel niemand op, mijn ouders hadden hun eigen sores en kinderen eten wel vaker slechter.

Omdat het voortdurend denigreren de sfeer in de klas drukte, de kinderen voelden blijkbaar intuïtief wél de verwerpelijkheid ervan aan, gebruikte de leraar uiteindelijk weer de normale typering, mijn naam.

Gezagsdragers, welke dan ook hebben een positie van waaruit er naar hen wordt opgekeken. Hun uitspraken hebben draagwijdte, mensen nemen hun woorden als waarheid aan, misschien incorporeren zij die in hun eigen waarden en normen. Soms slaat zo’n functionaris de plank mis, omdat hij geen voeling met de tijdgeest meer heeft of omdat hij zijn eigen aversie laat meewegen. Hoe dan ook, hun uitspraken doen iets met mensen. Het kan de één sterken in het schaden van de ander.

De recente uitspraak van de rechter dat kankerhomo niet bedoeld is als uiting van haat naar één groep, ook niet als het vergezeld gaat van het gezamenlijk in elkaar slaan van iemand uit die groep is dan ook verwerpelijk en geeft een sterk signaal af.

Kankerhomo wordt gebruikt om weerzin uit te drukken door twee termen die als abject worden gezien met elkaar te verbinden. Een van die termen is een bevolkingsgroep, waardoor het scheldwoord wel degelijk een specifieke uiting van haat wordt.

Waar gezagsdragers maatschappelijk falen hoop ik dat de samenleving inziet wat die klas van toen intuïtief begreep, dat het op welke wijze dan ook wegzetten van haar leden nóch het gedogen ervan een maatschappij naar een hoger plan tilt. Want als de geschiedenis ons iets geleerd heeft is het wel dat het uiteindelijk nooit bij wegzetten alleen blijft.

Deze column verscheen op woensdag 7 november 2018 in de online en huis aan huis krant De Edese Post en op Gaykrant.nl

Kankerhomo wordt gebruikt om weerzin uit te drukken door twee termen die als abject worden gezien met elkaar te verbinden. Waarmee het wel degelijk een specifieke uiting van haat wordt.

Foto © FeeLoona op Pixabay CC0

Beoordeling

4,7
Rated 4.7 out of 5
4.7 van 5 sterren (op basis van 11 reviews)
Heel goed82%
Goed9%
Gemiddeld9%
Slecht0%
Heel slecht0%

Lees de beoordelingen

Laat een beoordeling achter

Lees de beoordelingen

Een tipje van de sluier

Rated 3 out of 5
7 november 2018

Ha Paul, Ik lees niet ieder verhaal van je want je schrijft meer dan ik kan lezen…..Bij de andere verhalen was ik op zoek naar de persoon Paul maar die kon ik niet vinden. Je bent in die andere verhalen (die ik gelezen heb) meer de observator. In dit verhaal geef je iets van je zelf weg . Iets dat zelfs heel kwetsbaar is. Je hebt een pitte jeugd achter de rug met zo’n school. Ik vind het mooi, dat je er zo open over schrijft. Ik lees graag columns van columnisten die een mening hebben of een autobiografisch verhaal vertellen waar we allemaal iets van kunnen leren.

Ook grappig om die andere taalkant van jou mee te maken. In de sportlessen gebruik je simpel taalgebruik en in je teksten gebruik je mooie woorden die niet iedereen zal begrijpen. Twee werelden, twee Paulen…?

Avatar for Sita Hes
Sita Hes

Reactie van Paul Schrijft

Dank je wel voor je reactie Sita. Groeten van Paul.

Top

Rated 5 out of 5
7 november 2018

Ongelooflijk stoer, bewondering, respect.

Avatar for Els
Els

Reactie van Paul Schrijft

Dank je wel Els. Hartelijke groeten, Paul.

Een vriend op school

Rated 5 out of 5
7 november 2018

Een verhaal waar ik stil van wordt.

Ken je al zo lang, ja vanaf school.

Mooi verwoord Paul.

Avatar for Anneke heimel
Anneke heimel

Reactie van Paul Schrijft

Dank je wel Anneke. Hartelijke groeten, Paul.

Sterk stuk. Goed.

Rated 5 out of 5
7 november 2018

Je punt is helder en ik ben het met je eens.

Avatar for Jentske
Jentske

Reactie van Paul Schrijft

Dank je wel Jentske. Hartelijke groeten, Paul.

Kankerhomo(wat een akelig woord).

Rated 5 out of 5
7 november 2018

Nou een fatje ben je zeker niet. Homo,akkoord. Nou en? Niks mis mee

Toch?? Vaak hebben mensen met gezag het idee dat hun oordeel het

juiste is, alleen mooi dat jouw klas er uiteindelijk anders over dacht!!

Avatar for Tiny
Tiny

Reactie van Paul Schrijft

Dank je wel voor je reactie tante Tiny. Hartelijke groeten, Paul.

Geef een beoordeling voor dit verhaal 🧡 als je dit ook voor mij deelt op sociale media!

 

Verhalen per e-mail

Verhalen per e-mail

Ontvang mijn volgende verhaal automatisch per e-mail in je inbox!

Gelukt! Controleer je e-mail.

Pin It on Pinterest