Columns

Dit is een overzicht van de columns die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van iedere column vindt. Laat je een reactie achter als je een column hebt gelezen? Ik stel het ook op prijs als je mijn columns wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere column ziet staan.

Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl

Het NK van Ede

Het zal u niet verbazen dat deze column over wielrennen gaat. En over auto’s, want potjandorie zeg wat had Van Emden tijdens de tijdrit een eersteklas bak aan zijn achterwerk hangen. Maar de meest gave volgwagen was die van BEAT. Alleen al van het geluid van die V8 in je wiel ga je sneller fietsen. Daar zou de UCI ook eens naar moeten kijken. Het gaat echter over wielrennen en de mensen die de ritten mogelijk maakten, want petje af voor de verkeersregelaars die onder tropische condities het hoofd koel hielden. Wat overigens niet constant lukte. Eén van hen was een paar mannen die constant op de weg gingen staan hoorbaar en zichtbaar beu. De betreffende mannen waren op hun beurt hém beu, niet in de laatste plaats omdat het de waterdragers van de renners waren. De op handen zijnde escalatie werd door een omstander gesust. Terwijl ik dit bekeek, fietste een man met een aantal kinderen voorbij. Hij was niet van het spektakel gecharmeerd, volgens hem kostte het gedoe tonnen en had iedereen er last van. De kinderen knikten en fietsten flink door, toch keken ze af en toe om in de hoop een glimp van het verfoeide spektakel…

Verder lezen...

Lelystad

Ik ben onlangs ten hemel gevaren. Voor diegene die nu verheugd de vlag uithangt, het was een ballonvaart en ik sta inmiddels weer met beide benen op de grond. Het stijgen was gepland, de reis ging waar de wind ons voerde. Met een ballon vaar je, wat ik een juiste uitdrukking vind, want het voelde als een zeiltocht over kalme wateren. De piloot was anderhalf uur bezig de ruimte tussen ons en de aarde comfortabel te houden. Na vijftien kilometer vond hij het welletjes en zette de landing in. Vijftien kilometer in anderhalf uur. Het is niets. In diezelfde tijd brengt een Boeing je naar Marseille, naar Wenen of Milaan. En als je iets langer doorvliegt sta je al snel kuitdiep in de Egeïsche zee naar plastic te graaien. Als alles tegenzit hoeven we voor dat vliegen straks niet meer naar Schiphol. U rijdt dan over Harskamp de polder in. De thuisblijvers kunnen u vanuit de achtertuin uitzwaaien. In eerste instantie zou Lelystad Airport, want daar gaat het over, dit jaar opengaan. Maar omdat er foutjes in de milieueffectrapportage aan het licht kwamen is de opening uitgesteld. Om, zo stelde minister van Nieuwenhuizen ‘het vertrouwen terug te winnen’ werd er…

Verder lezen...

Edes NK

Het zal u niet ontgaan zijn, het NK wielrennen komt eraan. Een krant kopte dat toppers hadden afgezegd. Spijtig volgens het artikel, jammer voor het wielrennen én omdat Nederlanders hun helden niet kunnen zien. Inderdaad jammer, jammer van de afzeggingen, maar vooral ook omdat er niets werd geschreven over de toppers die wél komen. Van der Breggen is voor mij een topper. Van Vleuten is nog zo’n topper. Het zijn alleen geen mannen, blijkbaar is dat feit genoeg voor een devaluatie van hun merites. Inmiddels kan er toch opgelucht worden ademgehaald, want hij komt! Dumoulin zal, voor zover nu bekend, op woensdag 25 juni de tijdrit rijden. Hoewel ik Tom graag zie, voelt zijn komst toch een beetje als een troostprijs. Het NK is, als ik de media mag geloven, voor hem een trainingsrit. Veel Tour de Francerijders hebben afgezegd, Ik begrijp dat wel. Zo’n NK vlak voor de Tour is niet handig. De belangen in Frankrijk zijn groter dan die van een NK. Toms belangen zijn zo mogelijk nog groter, want als hij zich door Froome niet laat inhalen kan het maar zo zijn dat op 28 juli Joop Zoetemelk niet meer de laatste Nederlandse tourwinnaar is. Een beetje…

Verder lezen...

Astrid Nijgh

Aarzelend kwam ze de kamer in gesloft. Een gezette oudere dame die wat gemelijk om zich heen keek. Pas toen onze gastheer haar introduceerde, herkende ik de vrouw die in de jaren zeventig via de tv onze huiskamer binnenkwam.Astrid Nijgh.Ik wist niet dat ze nog leefde. Voor wie de naam Nijgh niets zegt, ga je schamen, want als er íets is wat de Nederlandse cultuur belichaamt is het die naam. Astrid Nijgh was ooit getrouwd met tekstdichter Lennaert Nijgh. Maar meer dan “echtgenote van”, was ze in mijn jeugd de vrouw die een andere moraal dan de dorpse onze huiskamer in slingerde. Het was begin ‘74. Ik was tien. ‘De Stratemakeropzeeshow’ was linkse propaganda en GBJ Hiltermann ons politiek kompas. Hoewel mijn ouders zich graag liberaal opstelden, lukte het hen niet zich aan de calvinistische fatsoensnorm van de jaren vijftig te ontworstelen. Het normatieve juk uit hun jeugd drukte loodzwaar op het verlangen naar zelfexpressie. Astrids lied ‘Ik doe wat ik doe’ peuterde aan dit verlangen. Dit lied gaat over het al dan niet noodgedwongen maling hebben aan de mening van een ander, over een leven zonder angst voor de dominante overtuiging. In het dorpse leven waren overtuigingen leidend. Mensen…

Verder lezen...

Onzichtbaar

Een vriendin van mij heeft een eigen zaak. Ze verkoopt ijzerwaren en agrarische benodigdheden en vertelde me dat de zaken teruglopen. Ze heeft last van de groothandelketens die middenstanders wegconcurreren. Daarnaast speelt internet zelfs in deze branche een blijkbaar niet te onderschatten rol. Ik moet bekennen, ik koop zelf ook online. Bijna alles. Ik ga alleen nog voor tuinplanten de deur uit. Ik zie mijn bezoek aan het tuincentrum als een natuurwandeling, één waarvoor je geen aangepast schoeisel hoeft aan te schaffen. Verder gaan de aankopen online. Zelfs mijn weekboodschappen gaan via een app. Het bespaart me een hoop gedoe, want van het tussen de jengelende kinderen door laveren word ik niet Zen. Bovendien tref ik altijd juist dat éne karretje dat bij één van de vier wielen blokkeert, maar pas als ik een paar meter de winkel in ben en de kar al halfvol is. Daarom komt er nu wekelijks een hoge, smalle scootmobiel over het trottoir aangehobbeld en worden me de boodschappentassen aan de deur keurig aangegeven. En hoewel ik over de levering niets te klagen heb, is het wachten op de grootgrutter die mijn boodschappen netjes in de kasten zet. Vrijwel alles kan worden bezorgd. U zult…

Verder lezen...
Verhalen per e-mail

Verhalen per e-mail

Ontvang mijn volgende verhaal automatisch per e-mail in je inbox!

Gelukt! Controleer je e-mail.

Pin It on Pinterest