Verhalen van Paul
Paul schrijft. Korte verhalen, lange verhalen, columns en boeken. Dit is een overzicht van een groeiend aantal verhalen van Paul. Een aantal van deze verhalen zijn gebundeld in het boek “KIEUW!”
Behouden vaart, deel 5
Dan waren er als laatsten Jan, Pier, Tjoris min Corneel. Die had zich goed geschoren, had een huidje als fluweel. Toen mocht hij niet meer mee, het was tot ieders sacherijn. Maar al die er te kaap’ren varen moeten baardig zijn. Zo dreef het scheepje nogal plompveloren over zee. Het kon niet anders of ze kregen allemaal congé. Tenzij natuurlijk ze terloops een continent ontdekten. Of met een zilvervloot des reders kas weer aardig spekten. De kans dat dat gebeurde die leek onwaarschijnlijk klein. En dus werd er besloten in een ernstig samenzijn. De rum nog eens ten laatste male flink te laten vloeien. Om dan tijdens het ochtendgloren huiswaarts te gaan roeien. Zo afgesproken, zo gedaan, zo zou het zijn gelopen. Als niet bij afvaart was verzuimd wat spanen in te kopen. Nu drijven ze voor eeuwig rond, en wachten al die jaren. Totdat ze met hun bootje naar de hemel mogen varen.
Kankerhomo
De eerste keer dat ik als ongewoon werd neergezet was op de lagere school. Ik was 9 jaar. De leraar typeerde mij als anders. Hij gebruikte de term fatje om de kinderen uit te leggen dat er verschil was tussen hen en mij. Ik werd weggezet als iets dat minderwaardig was.Tot die tijd was er niets aan de hand. Op het schoolplein speelden we met elkaar alsof we aan elkaar gelijk waren. Misschien was ik geen kind dat voldeed aan het typische jongensbeeld, ik kon inderdaad niet goed voetballen, maar dat was tussen ons kinderen nooit een belemmering geweest. We verschilden allemaal van elkaar, daarin lag onze kracht. Tot de leraar een waarde aan die verschillen toekende. Zijn waardering had impact, we waren geen eenheid meer. In mijn tijd was een leraar iemand met gezag. Niet alleen voor kinderen, ook ouders hadden respect voor zijn functie en daarmee kreeg de persoon status. Zijn woorden hadden niet alleen gewicht, ze hadden effect want vanaf dat moment was ik iemand waar in essentie iets aan mankeerde. Een fatje. Het gebruik ervan werd niet ontmoedigd. Het mocht openlijk als declassering van mijn menszijn worden gebruikt, het was immers geen scheldwoord maar een typering….
Behouden vaart, deel 4
De lichtmatroos die zat humeurig in het kraaiennest. Hij had aan grote hoogtes immers altijd al de pest. Zijn enige pleziertje was zijn zakflacon met rum. Daar dronk hij ook doorlopend uit, tot aan’t delirium. Hij zag dan de kampanje door een zeemeermin bemand. Ook klom een roze olifant vrij lenig in het want. Daarna kwam door een lila zee tot zijn ontsteltenis. Nog Jonas aangevaren op een heuse wallevis. De enige remedie tegen ’t alcoholisch dwalen. Was om hem onverlet onder de scheepskiel door te halen. Wordt vervolgd…
Behouden vaart, deel 3
Benedendeks daar zong de koksmaat luid door de kombuis. De liedjes die hij ooit eens leerde in ’t Behouden Huys. Van sleetje rijden, iglo’s bouwen, schaatsen op de zee. En ‘t smaakvol bakken van een heuse mensenvlees-saté. Ook had hij leren koken als er niets voorhanden was. Hij maakte dan een geurig soepje van zijn eigen plas. De kapitein, de senior, moest het commando voeren. Stond met zijn glazen oog door een sextant te koekeloeren. Ook was hij stomverbaasd over de zonsopgang in ’t westen. Wellicht was zijn antiek kompas niet één van d’ allerbesten. Wordt vervolgd…
Afscheid
‘Meisje Maat is overleden,’ zei mijn vader. Daarna was het even stil en toen, ‘ik wist niet eens dat ze nog leefde’. Nu mijn vader langzaam richting de negentig wandelt krimpt zijn sociale omgeving steeds sneller. Hij is bijna de oudste van zijn generatie. Er blijven weinig mensen over die zijn tijdsvenster delen. Meisje Maat was een buurvrouw van een paar huizen verderop. We deelden twintig jaar lang hetzelfde stukje straat. Zij, mijn ouders en nog een paar gezinnen waren de kaders van de periode waarin ik opgroeide. Op de paar meter asfalt van die straat ligt een deel van mijn blauwdruk. Het waren jonge ouders die de nieuwbouwwijk betrokken, de meesten waren pas getouwd. Ze hadden ongetwijfeld dromen, ze vreesden en hadden verlangens, maar in mijn ogen waren ze simpelweg “de ouders van”. Ik speelde in hun tuinen en at aan hun tafels. ’s Winters droogden mijn sokken op hun kachels en ’s zomers rende ik tussen hun waslijnen door. ‘Weet je nog dat ze je ’s nachts een keer thuisbracht,’ ging mijn vader verder, ik knikte. Ze had mij zien lopen toen ik drie turven hoog slaapwandelend door de wijk kuierde. Ik werd wakker toen ze me op…
Behouden vaart, deel 2
← deel 1 Het septet dat was aangemonsterd om de klus te klaren. Besloot met wat er overbleef te kaap’ren te gaan varen. Maar na het hijsen van de zeilen bleef het bootje dralen Omdat er niemand had bedacht het anker op te halen. De Benjamin van ’t spul stond met verlopen vaarbewijs Aan’t grote rad te draaien zeer alert op drijvend ijs. Een schrik die hij had opgelopen bij zijn eerste baan. Toen hij als jong gezel op de Titanic had gestaan. Het varen was zijn passie, ‘t was de uitkomst van een droom. Dus loodste hij het scheepje door de mist van zijn glaucoom. Wordt vervolgd… Laat je e-mailadres hier achter als je het vervolg niet wilt missen!
Behouden vaart, deel 1
Een schip met oude zeelui meerde af vanaf pier acht. De reis begon van meet af aan aparter dan verwacht. De vaste crew van tien bleek bij ‘t uitgaan van het tij. Geslonken tot maar zeven man, de rest was er niet bij. Van deze drie was er bij afvaart één nog aan het eten. Maar buiten dat was hij de naam van ’t schip allang vergeten. De tweede was nog onderweg al wist hij niet waarheen. Hij zit nu midscheeps bakboord in een kerk te Ederveen. De laatste van het driemanschap, de oudste van het stel. Had zich bij Charon aangemeld hij peddelt naar de hel. Vervolg → Laat je e-mailadres hier achter als je het vervolg niet wilt missen!
Denkpatronen
Er zijn denkpatronen waarvan je niet beseft dat je ze nog hebt. Kent u dat? Dat u zichzelf ineens iets hoort zeggen waarvan u dacht dat u inmiddels wel beter wist. Ik had dat afgelopen week toen ik een opmerking maakte waarmee ik vrij achteloos vijftig jaar emancipatie als een opgerookte peuk met een draaiende beweging onder mijn schoen plette. Ik zie mijzelf graag als vrijdenkend en ben van mening dat iedereen gelijk is. Rechten zijn universeel en ondeelbaar en ik geloof in – niet opschortbare – mensenrechten. Maar “het menen dat” en “het geloven in” zijn inmiddels een soort jas geworden die ik blijkbaar graag aantrek om goede sier te maken. Het is een troon vanwaar ik graag met de vinger wijs naar diegenen waarvan ik vind dat zij niet dezelfde mening delen. Nu bent u waarschijnlijk nieuwsgierig naar wat ik heb gezegd. Want het moet, gezien de introspectie die het opwekte iets zijn geweest dat op zijn minst vrij verachtelijk was. Welnu ik zal het met u delen. Zoals u inmiddels weet ben ik freelance sportinstructeur. Tijdens die sportlessen vertelde een klant dat deze er de komende lessen niet was omdat er voor het werk naar het buitenland…
Hondje van steen
Het hondje van steen op de bovenste plank zit stil naar de kaften te kijken. En hoopt dat door al dat zwaarwichtig papier de planken niet zullen bezwijken. Want alle gewicht van het zwaarlijvig volk drukt flink op de lijm in de naden. Nog meer bundels toevoegen vind hij dan ook nadrukkelijk niet aan te raden. Hij kijkt stomverbaasd naar een vrij dikke pil die weet hoe men mager kan blijven. En vraagt zich daarbij met verwondering af hoeveel je daarover kunt schrijven. Daarnaast staat een kookboek heel ostentatief ‘t afvallige werk te negeren. Omdat volgens hem een bourgondisch gestel boven spichtig valt te preferen. Heel stilletjes staat tussen Kafka en Holst, bij Zadelhof en Rubinstein. Een onbekend werkje immuun voor kapsones niet anders dan zichzelf te zijn. Zij luistert niet naar het gezwollen gekout der achtbare literatuur. En glijdt liever in haar herinnering weg naar menig warm herdersuur. En de Winkler-Prins, vijftiendeling compleet staat knorrig te jeremiëren. Dat sinds de pc zelfs de stemmen des volks zich slechts www informeren. Met knarsende sluiting buigt majestueus, een stokoude bijbel naar voren. En noemt heel plechtstatig het wereldse web, een nieuw soort van Babelse toren. Het hondje van steen rekt zich…
De krekel en de mier
Dat Krekelschorem, sprak de mier, ‘k heb er een hekel aan. Altijd al, maar voorál sinds hij bij mij is weggegaan. Hij vrat mijn hele kelder leeg en sliep zelfs in mijn bed. En als hij zich dan draaide werd ik door’t insect geplet. Zijn buikje rond en zelfvoldaan zat hij voor de tv. En ik, de sukkel die ik ben, ging er gewoon in mee. De lente kwam, en uiteraard, ik had het kunnen weten. Hij ging, ik heb er toch een tijdje best wel mee gezeten. Maar ’t harde werken in de zon herstelde rap mijn kracht. Ik heb daarop de voorraad weer opnieuw op peil gebracht. Het huis gepoetst, de trap gelakt, de tuin een goede beurt. Door al het zwoegen ben ik toch weer aardig opgefleurd. Nu valt het blad, straks met de kerst, zit ik warmpjes bij. Maar stilletjes verlang ik naar die krekel aan mijn zij.
