Columns
Dit is een overzicht van de columns die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van iedere column vindt. Laat je een reactie achter als je een column hebt gelezen? Ik stel het ook op prijs als je mijn columns wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere column ziet staan.
Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl
Personeelstekort
“Om het personeelstekort in de zorg te lijf te gaan overweegt de minister om ontslagen personeel uit andere sectoren om te scholen naar zorgberoepen. De vakbond is blij met de aandacht van de minister voor de strijd tegen het personeelstekort, maar vindt ook dat je ‘niet zomaar een blik medewerkers uit andere sectoren kunt opentrekken’.” Terwijl het nieuwsitem als behang tegen de stilte op de achtergrond verder kabbelt, kijkt de oude vrouw zich onbewust van het feit dat dit over haar gaat naar de anderen die stilletjes aan tafel zitten. Ze kijkt naar de bordjes en kopjes, naar het brood en het boterkuipje. Ze pakt een boterham en reikt naar de boter. ‘Wat gaat u doen?’ Vraagt de jonge vrouw. Wat ze gaat doen? Ze kijkt op. Er staat brood op tafel, het is etenstijd en dus gaat ze eten. ‘U heeft toch al gegeten?’ De oude vrouw kijkt naar haar bordje, de boterham en de boter. Nee, ze ging er één smeren maar haar woorden vinden de weg naar haar mond maar moeizaam. ‘Alléén deze dan nog hoor’. Ze kijkt naar de jonge vrouw waar ze geen herinnering aan heeft en snijdt de boterham in stukjes. ‘Moet er niet…
Storm
Ineens stond ik stil. Ik kreeg de pedalen niet meer rond. Tegenwind. En hoe. Er woedde een storm over het dorp. Een heftige wester, de ergste in jaren, dermate sterk dat een gevel van een flat waaide. In “code rood” raasde hij over Gelderland. Dakpannen denderden van huizen en bomen knapten af of gingen in zijn geheel tegen de vlakte. In het land rolden vrachtwagens als speelgoed over het asfalt en daken werden van huizen geblazen. En ik stond stil. Ineens. Terwijl ik besloot om met de fiets aan de hand verder te ploeteren, dacht ik aan hoe de storm nu over het oude verzorgingstehuis raasde. Het tehuis waarvan de ramen in de sponningen zouden rammelen en er op het dak van alles zou klapperen en verschuiven. In het oude pand was er altijd geluid, ook zonder dat de wind er omheen raasde. Er tikten verwarmingsbuizen of er sprong met een dof ratelend geluid iets aan: de ketel of de koeling. Overdag vielen de geluiden tegen de normale drukte weg, omdat er beroering was van mensen die pratend door de gangen liepen. Van bezoek dat met leren zolen over het linoleum klakten. Van personeel dat gehaast naar een alarmering op…
Herenboer
Tijdens het Foodvalley-festival maakte ik er kennis mee en onlangs stond het in de krant: het fenomeen herenboerderij. Voor degenen die dit niets zegt: de herenboerderij van nu is een kleinschalige coöperatieve boerderij in eigendom van een aantal huishoudens. Een coöperatie dus en iets anders dan de klasse van boeren die voldoende kapitaal bezat om niet zelf het land te bewerken. Ik weet niet of ze nog bestaan, de herenboeren. Maar de hoeves zijn er nog: vergroot en versierd om aan te geven dat hier iemand van belang woonde. De herenboer was een manager avant la lettre, hij stond bovenaan de agrarische rangorde en was meestal betrokken bij het plaatselijke politieke leven. En waar de meeste boeren zelf op de boerderij werkten, had de herenboer daarvoor knechten en meiden in dienst. De knechten konden keuterboeren zijn of dagloners zonder eigen bedrijf. Landarbeiders die voor het gezinsinkomen geheel of gedeeltelijk van de boer afhankelijk waren. Maar ze konden ook inwonend zijn. Vrijgezelle knechten die voor kost en inwoning aan de boer werkplichtig waren. Die niet ziek konden zijn omdat ontslagbescherming nog niet bestond en ze de kans liepen daardoor hun plek te verbeuren. Bij één van die jongens kwam ik, toen…
Het valt wel mee
Vanochtend las ik dat een van ’s werelds grootste medicijnfabrikanten stopt met het onderzoek naar een medicijn tegen Alzheimer. En daarnaast hoorde ik in een reportage dat van de zeven mensen die aan deze ziekte lijden er “maar” één in het laatste stadium overlijdt. Met dementie is goed te leven was de boodschap. Misschien vindt de medicijnfabrikant dat ook. Misschien moeten we ons niet al te druk maken en valt het allemaal wel mee. En terwijl ik dat las moest ik denken aan Eefje. Eefje met haar perkamenten huid zit voor het raam en staart naar buiten. Ze reageert niet meer en is alleen aanwezig als ze verdriet heeft of moet plassen of als het te druk is om haar heen. Maar meestal zit ze daar maar en kijkt voor zich uit. Soms mompelt ze en strekt haar arm uit naar iets wat er niet is. Want ze ziet de dingen die voorbij zijn en hoort de stemmen die niemand meer hoort… ‘Groen is ’t gras. Groen is ’t gras, onder mijne voeten’. Ze pakt de handen van de andere kinderen, van haar vriendinnetjes en danst blootsvoets over het frisse gras. ‘Ik heb verloren m’n beste vriend, ik zal hem…
Aanvliegroute
Ieder jaar bellen we en vragen elkaar: ‘heb je ze gehoord? Ze kwamen weer over’. En dan hebben we het weer over haar. Dan herinneren we ons haar weer en spreken over hoe lief ze was, hoe alert en vooral, hoe oud. Want ze liep, toen wij haar in de zorg hadden tegen de honderd, stokoud. Maar ze deed toch elke dag haar ogen open, dan glimlachte ze naar ons en liet met zich sollen. En hoewel ze de kracht niet meer had om te participeren, niet eens verbaal, genoot ze met stralende ogen van dat moment. Wanneer de verzorging voorbij was en ze klaar was voor de dag, hielpen we haar aan tafel: voor het ontbijt maar ook om te schrijven. Ze schreef niet veel, want hoewel haar hoofd nog altijd wilde miste haar lichaam de kracht. En toch schreef ze. Een regeltje, soms kort soms langer, maar steeds vaker alleen een woord. En na dat schrijven borg ze het papiertje in haar versleten damestasje op. Ze liet haar schrijven aan vrijwel niemand lezen, misschien omdat ze zich schaamde voor haar steeds gebrekkiger handschrift. Maar misschien, het blijft natuurlijk gissen, deelde ze haar herinneringen het liefst alleen nog met…
