Columns
Dit is een overzicht van de columns die ik geschreven heb. Ik ben benieuwd wat je van iedere column vindt. Laat je een reactie achter als je een column hebt gelezen? Ik stel het ook op prijs als je mijn columns wilt delen via de sociale media knoppen die je onder iedere column ziet staan.
Dank je wel!
Paul de Vries | PaulSchrijft.nl
Huis van plezier
‘En daar’. De bejaarde dame wees vanuit haar leunstoel naar buiten. ‘In het huis met de groene luiken, daar woont een publieke vrouw’. Ik moest aan die uitspraak denken toen ik afgelopen zaterdag in het dorp iemand tegenkwam die ik al jaren niet meer had gezien. Niet dat ik haar van iets onoorbaars beticht. Maar omdat zij in de jaren dat we elkaar niet zagen van een onafhankelijk individu in een oma-kloek bleek te zijn veranderd. Zo gaat het vaker in het leven, een mens blijft degene die hij of zij op het punt van afscheid was. Jouw plaatje van diegene wordt pas verder ingekleurd als je elkaar weer spreekt, waarbij overigens ook gelijk je eigen voortschrijdende jaren van die persoon af te lezen zijn. Een bevriend poëet zei mij eens dat realiteit dát is wat eenieder zich daarbij voorstelt. Dus als ik haar zaterdag niet had ontmoet en haar nooit meer had gesproken dan was zij in ieder geval tot aan mijn dood alleen die autonome zakenvrouw gebleven. Zoals het huis met de groene luiken voor de oude dame een bordeel bleef. De bejaarde was er zeker van. Net zoals ze zeker wist dat er zusters waren die haar…
Madame
Ze knikt ons vriendelijk toe, maar pas als haar man ons hartelijk begroet lijken wij in de categorie goed volk te vallen en heet ze ons welkom in haar huis. Ze lijkt geen flauw idee meer te hebben wie wij zijn. Wij leerden hen een aantal jaren geleden bij toeval kennen. Op onze zoektocht naar een eigen stukje Frankrijk kwamen we via Monsieur le maire bij het stel terecht. Zij hadden grond te koop. Niet dat dit publiekelijk bekend was, maar Monsieur le maire weet alles en Monsieur le maire wil eerst kijken wat voor vlees hij in de kuip heeft alvorens hij je toevoegt aan de dorpse bouillabaisse. Blijkbaar vond hij dit uitheems ingrediënt de smaak van diversiteit ten goede komen en zaten we nog diezelfde middag bij het toen al hoogbejaarde stel op de koffie. En hoewel vooral madame met haar wortels in de alpengrond verankerd zat, waren zij mensen van de wereld. Haar man was gepensioneerd pilote de chasse, een hoge luchtmachtofficier waarvoor men ooit als een knipmes boog. Door hem had ze in de jaren vijftig en zestig tot een beau monde behoord; had ze haute-couture gedragen, in Parijs gewoond, in Washington en in Djibouti. De…
Verder lezen...
Oma
Het is warm in Nederland en de vergelijking met de zomer waaraan ook geen einde leek te komen wordt steeds reëler. Die zomer toen de grond van de veldjes tussen de huizen hetzelfde gescheurde patroon als de aarde in de Sahel vertoonde. De zomer van ’76. De beruchte zomer toen de mussen van het dak vielen en er geen weeralarm bestond. Toen er nog geen sprake was van opwarming van de aarde en de inmiddels alweer teloorgegane zure regen niet eens was uitgevonden. We kwamen net uit de oliecrisis, we raakten over het verlies van ’74 heen en het leek met Nederland de goede kant op te gaan. Ook toen was de wereld een verre van stabiele plaats, maar ik was te jong voor een geopolitiek bewustzijn. In mijn beperkte wereldbeeld was Duitsland nog steeds fout, stond Amerika voor het goede en was Rusland het dreigende kwaad. In het dorp waar ik woonde leek de tweede feministische golf nog een rimpeling aan de horizon want mijn vader ging uit werken en mijn moeder stond in de keuken. Het was zoals het was en hoewel ik op de drempel van de pubertijd stond voelde ik me nog steeds met de lagere…
Van skaten en de Tour
In juli stond ik aan de voorlaatste kasseienstrook van de touretappe Arras-Roubaix. Je ziet eigenlijk bar weinig van de renners zelf. Het is een vlakke etappe en de coureurs zijn in een oogwenk voorbij want zelfs over de kinderkopjes wordt flink gekoerst, maar het spektakel is fenomenaal. Boven het kabaal van de helikopter, het publiek en de motoren hoor je de fietskettingen rammelen. Een mooi geluid als het de fiets van een ander is, zelf waag ik mijn velo niet aan de kasseien. Voor mij geen volgwagen met een reservefiets of een mecanicien met een nieuw stel velgen. En hoewel ik me soms een prof waan, zit een plaats in het peloton er voor mij niet in. Dus blijf ik aan de zijlijn stof happend van het schouwspel genieten. De dag ervoor was er dichter bij huis een heel ander spektakel te beleven: de Otterlose skeelerronde. Hierbij geen over kasseien rammelende derailleurs maar soepel over asfalt zoevende wieltjes. Lek rijden is er hier niet bij. Ik weet niet hoe het u vergaat maar bij het horen van dat zoeven schiet ik direct in een herinnering aan ruim twee decennia geleden. Het was de tijd van de inlineskate het vierwielige broertje…
Na het reces zien we verder
Ach ik begrijp hem wel, Mark trekt peinzend een sigaret uit het pakje, zoekt in de zakken van zijn jeans naar zijn aansteker en steekt van de wind wegdraaiend de sigaret aan. Hij inhaleert diep en ontspant daarbij enigszins. Niet dat hij bijzonder gespannen is maar hij maakte zich aanvankelijk toch ongerust over wat die knuppel vrij onverwacht in het hoenderhok had gegooid. Hij laat de rook langzaam uit zijn mond ontsnappen en kijkt mijmerend over de stoffige parkeerplaats en naar het langsrazende vakantieverkeer. Hij heeft geen hekel aan Stef. Stef doet zijn best. En Mark neemt het zichzelf ook een beetje kwalijk. Want hij had kunnen verwachten dat zijn vaste invaller ook eens wilde scoren. Maar hij had verwacht dat Stef eerst een beetje onhandig met de bal jonglerend over de middellijn zou stumperen. Waarna hij de stuntelende man zélf naar een aanstootvrij doel zou dirigeren. Of het daaropvolgende schot raak zou zijn, Mark dacht overigens van niet, maakte niets uit. Over de uitkomst van de zorgvuldig gekozen dribbel zou niemand een wenkbrauw optrekken. Dus had hij zijn eigen koffertje gepakt, hij zuchtte diep…dat was nou eenmaal niet anders, en had de boel maar eens fijn de boel gelaten….
